logo

COORDINAMENTO NAZIONALE PER LA JUGOSLAVIA

ITALIJANSKA KOORDINACIJA ZA JUGOSLAVIJU

rright10.gif (248
                            byte) iniziative

rright10.gif (248
                            byte) documentazione


Documento
Costitutivo

rright10.gif (248 byte) solidarietà

rright10.gif (248 byte) informazione

rright10.gif (248 byte) cultura

rright10.gif (248 byte) politica

rright10.gif (248 byte) amicizia

rright10.gif (248 byte) valori fondativi


Deklaracije i inicijative
Socijalistička Radni
čka Partija -SRP- Hrvatske

(dichiarazioni e iniziative del

Partito Socialista dei Lavoratori -SRP- della Croazia
in ordine cronologico inverso)


---
Svi članci i saopštenja na strani SRP-e
---

SOCIJALISTIČKA RADNIČKA PARTIJA HRVATSKE * SOCIALIST WORKERS’ PARTY OF CROATIA
ZAGREB, PAVLA HATZA 14 / tel/fax: +385(0)1 48 35 340 / www.srp.hr / e-mail: srp@srp.hr




Il membro della presidenza della SRP, Vlado Kapuralin, ospite alla trasmissione radiofonica di radio Pola "Tolleranza" /
Gostovanje člana predsjedništva SRP-a Vladimira Kapuralina i predstavnika HSP-a u emisiji radio Pule “Tolerancija” (FEB. 2018.):
AUDIO: http://www.srp.hr/radio-pula-tolerancija/



Le iniziative nel centenario dell'Ottobre:


OBILJEŽAVANJE 100-te GODIŠNJICE VELIKE OKTOBARSKE SOCIJALISTIČKE REVOLUCIJU U RUSSIJI
(Nov. 2017.god.)

Split 6.11.2017.: ODJECI VELIKOG OKTOBRA. REPORT / VIDEO



20.mo Anniversario dalla nascita del SRP
Obilježavanja 20. obljetnice SRP-a


Završna svečanost obilježavanja 20. obljetnice SRP-a
14. studenoga 2017. – Završna svečanost obilježavanja 20. obljetnice SRP-a održana je 12. 11. 2017.
Nakon himne i Internacionale, koju je izveo Partizanski zbor, okupljene članove i uzvanike pozdravio je predsjednik SRP-a Vlado Bušić i pozvao na minutu šutnje za preminule članice i članove. Nakon toga je bivši predsjednik, Ivan Plješa, podnio referat o 20 godina postojanja SRP-a. Referat se nije sveo na puko nabrajanje činjenica, nego predstavlja vrijednu analizu, jasan i nedvosmislen iskaz naših stavova i daje naznake u kojem pravcu trebamo nastaviti djelovati. Cijeli referat možete pročitati na ovoj poveznici.
Kratke govore su održali naši dragi gosti, Marija Jelinčić, predsjednica Demokratske stranke žena, Jovan Vejnović, predsjednik Saveza društava “Josip Broz Tito” i Petar Rajić, predsjednik Zajednice udruga antifašističkih boraca i antifašista Zagrebačke županije i Grada Zagreba. Od gostiju bila je tu i Jagoda Šmid iz Nove ljevice.
Posthumno je dodijeljeno priznanje osnivaču i prvom predsjedniku dr. sc. Stipi Šuvaru za izuzetnu hrabrost, odvažnost i dalekovidnost u osnivanju i dugogodišnjem uspješnom vođenju SRP-a.
Svečanost je završena ugodnim druženjem.
Zahvaljujemo svima koji su se odazvali i time uveličali našu svečanost, kao i predstavnicima medija koji su popratili ovaj za nas važan događaj.



JAVNA TRIBINA: PROBLEM REVOLUCIONARNOG SUBJEKTA
(Convegno organizzato dal SRP a Zagabria sul tema: Il problema del soggetto rivoluzionario)
25.10.2017. u 18 sati u prostoru Tribine grada Zagreba, Kaptol 27
Luka Bogdanić – Mario Iveković  – Karlo Jurak – Marin Knezović – Slavko Kulić – moderira Vesna Konigsknecht
Kapitalizam je sustav rastućih društvenih nejednakosti i periodičnih ekonomskih kriza, a zbog profita se ugrožava budućnost dolazećih naraštaja trošenjem neobnovljivih izvora i devastiranjem okoliša.
Takav sustav je neodrživ i treba ga mijenjati. Da li se kapitalizam može poboljšati ili ga treba zamijeniti novim sustavom, pravednijim, stabilnijim i održivim? Koji društveni sloj može provesti te sveobuhvatne promjene? Da li je danas moguća (i nužno potrebna) revitalizacija revolucionarnog subjekta univerzalnog karaktera? I da li je to i dalje radnička klasa?
REPORT / VIDEO



DAN POBJEDE, BERLIN


U Berlinu su, 7. maja ove godine [2017.], njemački ogranak Komunističke partije Grčke (KKE) i Komunističke partije Turske (TKP) u okviru Inicijative komunističkih i radničkih partija Evrope organizirali obilježavanje 72. godišnjice pobjede nad fašizmom, odnosno Dana pobjede.

U sklopu manifestacije, posjećen je spomen-kompleks u parku Treptower, koji uključuje prostor gdje je pokopano 7.200 od otprilike 80.000 sovjetskih vojnika palih u borbama za Berlin. Spomen područje Treptower najveće je od tri spomen područja vojnicima Crvene armije u Berlinu i prostire se na ukupno 100.000 m2. Spomen obilježje sačinjavaju tri segmenta.

Prvim dijelom, gledano od ulaza, dominira spomenik majci koja tuguje i simbolizira milione sovjetskih majki koje su u ratu izgubile svoje sinove i kćeri, ali simbolizira također i Majku Domovinu. U centralnom dijelu nalazi se portal koji simbolizira dvije sovjetske zastave, jedna nasuprot druge. U podnožju zastava, s jedne strane, u položaju naklona žrtvama, brončana je figura vojnika starije generacije koji je proživio Oktobarsku revoluciju 1917. godine i intervenciju zapadnih zemalja 1921. godine, a na suprotnoj strani vojnik pripadnik mlade generacije rođenih u Sovjetskom Savezu. Nakon portala prostire se kompleks na kojemu je posloženo sa svake strane osam kamenih sarkofaga koji simboliziraju šesnaest tadašnjih sovjetskih republika. Na bočnim stranama sarkofaga nalazi se plastika koja uprizoruje različite situacije iz vremena okupacije, a na pročelju su uklesani Staljinovi citati – s jedne strane na njemačkom, a s druge strane na ruskom jeziku.  U trećem dijelu, na stožastom zemljanom uzvišenju, nalazi se mauzolej na kojemu je centralna figura sovjetskog vojnika oslobodioca s mačem u ruci koji u naručju drži njemačko dijete. Motiv za spomenik inspiriran je istinskim događajem, kada je sovjetski gardijski oficir Nikolaj Masalov u jeku borbi u Berlinu pod kišom metaka, riskirajući svoj život, spasio napušteno njemačko dijete s ulice.

Spomen područje je vrlo dobro posjećivano o čemu svjedoči cvijeće položeno unaokolo. Posebno dojmljiva bila je poruka ispisana na dva lista papira, velikim slovima na ruskom jeziku. Na prvome je pisalo: „RUSKOM VOJNIKU OD NJEMAČKOG GENERALA“, a na drugom: „OPROSTITE NAM“.

Nakon toga, u kulturnom domu u Berlinu, predstavnici političkih stranaka udruženih u Inicijativu KP i RP Evrope podnijeli su svoje referate na tu temu, uz prigodan kulturno-umjetnički program. Socijalistička radnička partija bila je jedini predstavnik s jugoslavenskog prostora.

Indikativno je, ali ne i iznenađujuće, da dok cijeli antifašistički i miroljubivi svijet obilježava ovaj izuzetan događaj iz nedavne povijesti, kukavna hrvatska vrhuška to ignorira gromoglasnim mukom, a krema, ili bolje rečeno, šljam hrvatske kleroustaške desnice kuje planove kako da iz Zagreba odstrane svako sjećanje na vrhovnog komandanta pobjedničke Narodnooslobodilačke borbe, maršala Josipa Broza Tita.

../immagini/danpob2017berlin.jpeg
DAN POBJEDE

Nadahnu osjećajem, našavši se na mjestu gdje je pred 72 godine službeno završio II. svjetski rat na tlu Evrope, upućujem vam bratski pozdrav ispred Socijalističke radničke partije Hrvatske, Koordinacije komunističkih i radničkih partija s jugoslavenskog prostora i u svoje lično ime. Također zahvaljujem njemačkim ograncima Komunističke partije grčke (KKE) i Komunističke partije Turske (TKP) koji su, u okviru Inicijative komunističkih i radničkih partija Evrope, organizirali obilježavanje ovog izuzetnog događaja.

Tom historijskom činu kojega danas obilježavamo prethodio je ulazak vojnika Crvene armije u Berlin i monumentalno vješanje Sovjetske zastave sa srpom i čekićem na zgradu Reichstaga. Herojski doprinos Crvene armije i sovjetskih ljudi, koji su pretrpjeli oko 27 miliona žrtava, bili su odlučujući za pobjedu nad fašističkim hordama.

Ustvari, II. svjetski rat još nije bio završio jer je on na Pacifiku brutalno okončan augusta iste godine ničim opravdanim bacanjem atomskih bombi na japanske gradove Hirošimu i Nagasaki, čije nepotrebne žrtve treba i ovom prilikom respektirati.

9. maja, rat još nije bio završio ni za jedinice Jugoslavenske armije protiv kojih su kvislinške snage pružale otpor još punih 7 dana u nastojanju da se predaju britanskim trupama na Bleiburgu u Austriji, bojeći se srdžbe naroda zbog počinjenih zločina.

S ponosom ističem da dolazim s područja nekadašnje Jugoslavije čiji su narodi, pod vodstvom Komunističke partije i vrhovnog komandanta Josipa Broza Tita, samoorganizirano i uspješno vodili jedan od najvećih, zapravo jedini ozbiljni unutrašnji otpor Hitleru i njegovim domaćim i stranim pomagačima i čije su oružane snage do kraja rata dosegle brojku od 800.000 boraca.

Nakon završetka rata, 9. maj je ustanovljen kao Dan pobjede nad fašizmom i čitava ga antifašistička i miroljubiva javnost  slavi kao takvog, mislivši pritom da je tada dobro pobijedilo zlo. Tako je to izgledalo nakon II. svjetskog rata. Danas smo svjedoci nekih drugih tokova. Sve više se zatiru dostignuća pobjede dobrog nad zlim, a tzv. Zapadna demokracija, koja je i sama učestvovala u rušenju fašizma kada je i njoj radio o glavi, svojom praksom pokazuje da joj neke od tih ideja protiv kojih se tada borila danas nisu strane. Uzurpiran je i sam naziv pa je Dan pobjede supstituiran s Danom Evrope, što ne može zasjeniti njegov značaj.

U Hrvatskoj je, nakon kontrarevolucije i secesije 90-ih godina prošlog stoljeća, porušeno ili oštećeno između 3 i 4 hiljade artefakata s tom tematikom. Pobjednici se stigmatiziraju, a klerofašistički način razmišljanja prisutan je u svim segmentima društva: javnom životu, politici, obrazovnim institucijama, sportu, kulturi i ostalom. Revidira se povijest, relativiziraju se zločini ustaškog pokreta, nastoji ga se izjednačiti s oslobodilačkim pokretom i to sve uz aktivnu potporu katoličkog klera i benevolentnosti institucija društva i države.

Završetkom II. svjetskog rata, koji je bio najveći dotad u ljudskoj povijesti s najvećim ljudskim i materijalnim gubicima, oružani sukobi u svijetu nisu prestali. Oni su konstanta s tendencijom intenziviranja i ozbiljnim pokazateljima da se mogu ponovno pretvoriti u svjetski oružani sukob koji bi bio poguban za čovječanstvo. To jasno govori da su bila naivna očekivanja da će strahote koje je II. svjetski rat ostavio iza sebe biti dovoljan argument za trajni mir, jer se to nije dogodilo niti nakon I. svjetskog rata koji je do tada bio najveći u povijesti, također s najvećim stradanjima do tada. Jer taj argument koji se zasniva na strašnim posljedicama koje rat ostavlja za sobom ne uključuje klasnu dimenziju rata koji je imperijalistički, conditio sine qua non  bez kojeg imperijalizam nema opstanka.

Ta činjenica kao i spoznaja o kapitalizmu kao destruktivnom poretku koji uništava životvornu i emancipatorsku snagu ljudi i prirode, trebaju biti pravci djelovanja slobodarskog bića za mir i opstanak čovječanstva.

Neka je vječna slava i hvala svim pripadnicima regularnih vojski, partizanskih jedinica, ostalih oružanih skupina i civila koji su položili svoje živote u antifašističkoj borbi ili su likvidirani u neborbenom djelovanju.

U Berlinu 7. V. 2017.

Vladimir Kapuralin


--- Sulla Iniziativa Comunista Europea si vedano anche, in lingua italiana:
A BERLINO PER IL 72° ANNIVERSARIO DELLA GRANDE VITTORIA ANTIFASCISTA DEI POPOLI
PC: Per il 72° anniversario della vittoria antifascista dei popoli



Povodom 72. godišnjice Dana pobjede nad fašizmom (9. Svibanj 2017. / SRP)
Danas je u Splitu na Partizanskom spomen-groblju na Lovrincu svečanim skupom obilježen 9. maj – Dan pobjede nad fašizmom...



Poštovani drugovi!
U ime Socijalističke radničke partije Hrvatske, u ime Koordinacije komunističkih i radničkih partija sa jugoslavenskog prostora i u svoje lično ime, upućujem drugarski pozdrav svim prisutnima. Zahvaljujem organizatorima na pozivu, čime mi je učinjena čast da vam se mogu obratit. Želim i pun uspjeh kongresu i u daljnjem radu Komunističkoj partiji Švicarske prema zajedničkom cilju: ukidanju eksploatacije čovjeka po čovjeku, preuzimanja vlasništva nad sredstvima proizvodnje u ruke onih koji njima stvaraju novu vrijednost i ostvarenju pune emancipacije ljudskog roda.
Kriza kojoj svjedočimo nije od 2008. godine kako neki misle, već je ona prisutna od tektonskih društvenopolitičkih procesa 90-ih godina prošlog stoljeća. Ona ugrožava radne ljude i većinu građana i u samoj EU i ne posustaje. Zaduživanja i nezaposlenost rastu, a stečena radna i socijalna prava se reduciraju.
Neke zemlje, poput Grčke, Portugala i Španjolske, tlači se do iznad granica izdržljivosti. Njemačka nastoji ostaviti utisak da je krizu prevladala, ali krijući istinu o stanju nižih slojeva svojih građana.
Nekoliko je argumenata zbog kojih ne prihvaćamo tumačenje vodećih imperijalističkih krugova da se radi o monetarnoj ili financijskoj krizi. Prvo: ona traje predugo i da se radi isključivo o financijskoj krizi, bila bi već prevladana. Drugo: ne radi se o nedostatku novca, jer njega ima više nego ikada. Samo što se on ne koristi kao nekada u Gadafijevoj Libiji ili Chavezovoj Venezurli, za dobrobit širokih slojeva stanovništva, već se višak vrijednosti u obliku profita sliva u džepove plutokracije na čelu moćnih financijskih institucija.
Stoga na osnovu svih relevantnih pokazatelja zaključujemo da se radi o krizi sistema kao takvog u cjelini.
Urušavanjem socijalizma u Istočnoj Evropi, nestale su mnoge energije iz kojih je snagu crpio radnički i sindikalni pokret evropskog zapada. Osim toga, restrukturiranjem privrede, sve većim udjelom servisnog udjela rada u odnosu na onaj proizvodni, nepovoljno utiče na nivo revolucionarne svijesti zaposlenih. Rast nezaposlenosti, pad broja zaposlenih, sve veći udio zapošljavanja na određeno radno vrijeme u odnosu na neodređeno, obnavljanje radnih ugovora, često i na vrlo kratke intervale, uzrokuje trajnu nesigurnost radnika i dovodi do neprestanog smanjenja broja organiziranih radnika. Društvene mreže i spontane, često vrlo masivne akcije radnika i nezadovoljnih građana, nisu dovoljna zamjena za nedostatak svijesti i radničke solidarnosti koji su danas, na puno nižoj razini od one prije jednog stoljeća pa imamo primjere jačanja ekstremističkih grupa, sve do eksplicitno fašističkih.
Socijalistička ideja se stigmatizira na svim razinama, a u tome prednjače zemlje nekadašnjeg istočnog bloka, dodvoravajući se svojim novim gospodarima. To vrijedi i za Hrvatsku, uz napomenu da je to sve još intenzivirano rigidnim nacionalizmom i obnavljanjem poražene ustaške ideje iz II. svjetskog rata koja prodire u sve društvene slojeve, često i u vrlo eksplicitnom obliku.
Vojne intervencije imperijalnih centara moći na čelu sa Amerikom širom svijeta, rušenje legitimnih vlada, instaliranje marionetskih poslušnika čiji je zadatak bio omogućiti  pljačku vlastitih prirodnih resursa i infrastrukture u korist svojih mentora, postala je permanentna praksa od završetka II. svjetskog rata pa do danas.
Ta je praksa eskalirala nakon pada Berlinskog zida i po svojoj masovnosti i materijalnoj i ljudskoj destrukciji nadmašila je mnoge dotadašnje, nastojeći nametnuti kontrolu iz jednog centra moći ostatku ljudske civilizacije.
Uništen je čitav niz država: Afganistan, Irak, Libija, Sirija, a prije toga Jugoslavija. Stvorene su, naoružane i financirane mnoge terorističke organizacije koje su postala prijetnja i Evropskoj uniji.
Vrhunac tragedije čini veliki izbjeglički val koji je preplavio Evropu, neusporedivo veći i od egzodusa jugoslavenskih građana prilikom secesionističkih ratova u Jugoslaviji 90-ih godina prošlog stoljeća. Milijuni ljudi u očaju napuštaju ono što je ostalo od njihovih domova i riskirajući vlastiti život bježe u Evropu. Na tom putu mnogi stradavaju pa i sasvim mala djeca.
Evropa nema pravo da se proglašava žrtvom terorističkih napada ili poplavom izbjeglica. To joj se samo poput  bumeranga vraća ono u čijem stvaranju je i sama sudjelovala. Vjerno je izvršavala volju Amerike i podržavala i učestvovala u svim prljavim ratovima protiv suverenih država, a prije toga je stoljećima kao kolonijalna sila izrabljivala širom Afrike, Bliskog Istoka  i Azije.
Dakle, kapitalizam, koji je ispunio svoju povijesnu misiju, ne nudi više odgovore na potrebe čovječanstva i on stvara sve dublje društvene, političke, ali i ekološke krize čime se određuje kao destruktivan poredak. Analiza te destrukcije nameće potrebu pomaka težišta akcije iz esencijalne sfere u egzistencijalnu. Ne uspije li čovječanstvo ukinuti kapitalizam, ukinut će on čovječanstvo. Naime, još prije jednog stoljeća, Rosa Luxemburg je ustvrdila da je budućnost čovječanstva socijalizam ili barbarstvo.
Pred sobom imamo jedan vrlo organizirani stroj s jako dobro osmišljenom tehnologijom vladanja ljudima i borba protiv njega ne može biti stihijska nego organizirana.
Budući da su kritika i samokritika ugrađeni u same temelje djelovanja revolucionarne ljevice, moramo pogledat istini u oči i ocijenit naša udio u odgovornosti za postojeće stanje. Sveprisutna nesloga, rivalstvo, personalne ambicije, fragmentacija do atomizacije na ljevici, multipliciranje broja organizacija s malobrojnim članstvom, oportunizam, skretanje s revolucionarnog puta i priklanjanje reformizmu i socijaldemokraciji uz eksplicitnu podršku pojedinih komunističkih partija vojnim intervencijama, čini nas nepouzdanim i neozbiljnim osloncem za široke mase. Time direktno radimo u korist vlastite štete i pomažemo svojem klasnom neprijatelju. Conditio sine qua non bilo kakvog pomaka u toj borbi je prevladavanje postojećih podijeljenosti na klasnoj osnovi.
Poštovani drugovi, dozvolite mi jednu digresiju! Koristim priliku da istaknem jednu partikularnu akciju švicarskih ljevičara koja je usko povezana s Hrvatskom. U Schlierenu je 4. septembra trebao biti održan koncert hrvatskog pjevača, ultranacionalista i poklonika ustaške ideologije, Marka Perkovića Thompsona. Kako smo informirani, na zahtjev nekoliko ljevičarskih subjekata, fondacija i grupa građana, gradske vlasti  Schlierena zabranile su planirani nastup Thompsona. Ovim putem upućujem zahvalnost gradskim vlastima Schlierena na moralnoj odluci. Također zahvaljujem se svima koji su svojim javnim nastupom doprinijeli da takva odluka bude donesena. To nije prvi put da problematičnom pjevaču nije dozvoljen nastup. To se događalo već i u Njemačkoj i u Holandiji. Želim vjerovati da će se progresivne asocijacije i pojedinci angažirati i u buduće na tom planu.

Hvala na pažnji!

U Luganu, 26. XI. 2016.



Isto pročitajte ovaj članak
XXIII Congresso del PC della Svizzera italiana
(Lugano, 26 novembre 2016)

 
Intervento di Ivan Pavičevac a nome del Partito Socialista dei Lavoratori della Croazia

Stimati compagni,
A nome del SRP di Croazia, a nome del coordinamento dei partiti comunisti e operai dai territori jugoslavi  e mio personale, porgo un compagno saluto  a tutti i presenti.
Ringrazio gli organizzatori per questo invito e con cio’ aver l’onore di rivolgersi a tutti i presenti.
Auguro un pieno successo al Congresso e  un ulteriore lavoro   per un obiettivo  comune,  l'abolizione dello sfruttamento dell’ uomo  sull’ uomo, rilevare la proprieta’ dei mezzi di produzione da parte di quelli che su essi  lavorano e per l’emancipazione generale del genere umano.
La crisi della quale siamo testimoni non e' iniziata nel 2008, come alcuni  pensano, essa e’ presente dai tempi dei processi tellurici socio-politici dagli anni 90 del secolo scorso e minaccia sempre piu’ gli operai e la gran parte dei cittadini nella stessa UE. I prestiti e la disoccupazione aumentano, mentre i diritti al lavoro e quelli sociali si stanno riducendo.
Alcuni paesi, come la Grecia, Portogallo e Spagna vengono oppressi oltre al livello della sopportazione. La Germania cerca di lasciare una buona impressione di aver superato la crisi, nascondendo la verita’ sulla situazione delle classi piu’ deboli dei suoi cittadini.
Alcuni dei argomenti per i quali non accettiamo l’ interpretazione dei principali circoli  imperialisti sono che non si tratta di una crisi monetaria o finanziaria. Primo perche’ essa dura da troppo tempo, e se si trattasse esclusivamente di una crisi finanziaria essa sarebbe stata gia’ superata.
Secondo, non si tratta d’ insuficenza di denaro, perche di questo ce ne piu’ che mai. Soltanto che esso non viene usato come nella Libia di Ghedafi o nella Venezuela di Chavez,  per il benessere di larghe masse della popolazione , ma il plusvalore in forma di profitto si versa nelle tasche della plutocrazia a capo delle forti istituzioni finanziarie.
Percio’ in base a tutte le rilevanti indicazioni concludiamo che si tratta della crisi del sistema  come tale per intero.
Con la distruzione del socialismo nell’ Est Europa, sono scomparse molte energie dalle quali  traevano forza il movimento operaio e sindacale dell’ Europa occidentale. Inoltre con la ristrutturazione dell’ economia, con il sempre maggiore servizio della  condivisione del lavoro in relazione di quello produttivo,  si ripercuote negativamente  nel senso rivoluzionario sulla coscienza dei lavoratori. La crescita della disoccupazione, perdita dei posti di lavoro, sempre maggior numero di contratti a tempo determinato, il rinnovo dei contratti spesso anche in brevi intervalli, sta provocando l’insicurezza dei lavoratori e comporta alla costante diminuzione del numero di operai organizzati. La social network  e azioni spontanee, spesso azioni massicce, non sono un adeguato cambio  alla mancanza di coscienza e solidarieta’ operaia, che sono oggi ad un piu’ basso livello di quello del centenario precedente, percio’ abbiamo esempi del rafforzamento di gruppi estremisti, fino a quelli esplicitamente fascisti.
L’ idea socialista viene stigmatizzata a tutti i livelli ed in questo precedono, ingraziandosi ai loro nuovi padroni, i paesi dell’ ex blocco orientale,. Questo vale anche per la Croazia, rilevando che tutto cio’ e’ intensificato di un rigido nazionalismo e col rinnovamento dell' idea ustascia sconfitta nella II Guerra mondiale e che penetra in tutti i strati sociali, sovente anche in forma esplicita.
Gli interventi militari in tutto il mondo dei centri del potere imperialista a capo degli USA, la demolizione di governi legittimi, l’ installazione di obbedienti governi fantocci il cui compito e’ la rapina delle proprie risorse naturali ed infrastrutture a favore dei loro mentori, sono diventati la prassi dalla fine della II guerra mondiale fino ad oggi.
L' escalation di questa prassi dopo il crollo del muro di Berlino,  per la sua grande distruzione materiale e umana ha superato molte antecedenti, cercando di imporre il controllo da un centro di potere al resto della civilizzazione umana.  Sono distrutti diversi stati: Afganistan, Irak, Libia, Siria, prima ancora la Jugoslavia. Sono state create, armate e finanziate molte organizzazioni teroristiche che sono diventate la minaccia anche per l' UE.  L' onda di rifuggiati che sta travolgendo l' Europa e' molto piu' a rischio dell' esodo dei cittadini jugoslavi dopo le guerre seccessioniste in Jugoslavia anni 90 del secolo scorso. Milioni di persone  nella disperazione lasciano quello che e' ancora rimasto delle loro case e rischiando la propria vita, scappano in Europa. Questa lunga strada include anche i bambini come vittime.
L' Europa non ha il diritto di proclamarsi vittima dagli attacchi terroristici o dall' ondata di profughi. Questo  e' soltanto il boomerang che ritorna a quello in cui anche essa ha partecipato. Fedelmente eseguiva la volonta' degli USA e sosteneva e partecipava nelle sporche guerre contro gli stati sovrani, mentre nei secoli precedenti quale potenza coloniale sfruttava le risorse nell' Africa, Medio Oriente e Asia.
Dunque il capitalismo che ha compiuto la sua missione storica non offre piu' le risposte alle richieste dell' umanita', ma forma sempre piu' profonde crisi sociali, politiche ed ecologiche e il quale assetto si determina  distruttivo.   L' analisi di questa distruzione impone la necessita' di spostare il baricentro dell' azione dalla sfera essenziale a quella esistenziale. Se l' umanita' non riuscira' abolire il capitalismo, il capitalismo abolira' l' umanita'. In verita' ancora un secolo fa' Rosa Luxenburg aferma che il futuro  e'  il socialismo o la barbarie dell' umanita'.  Davanti a noi abbiamo una macchina perfetta, con una tecnologia ben progettata da governare le persone e contro essa la lotta non puo' esser casuale ma organizzata.
Poiche' la critica e l' autocritica sono inglobate nelle stesse basi della funzione della sinistra rivoluzionaria dobbiamo guardare la verita' negli occhi e valutare la nostra parte di responsabilita' per la situazione  attuale. La discordia onnipresente, la rivalita', le ambizioni personali, framentazione delle sinistre fino a particelle piu' piccole, la molteplicazione delle organizzazioni con pochi associati, l' oportunismo, la deviazione dalla strada rivoluzionaria , l' inclinazione al riformismo e alla socialdemocrazia con il sostegno esplicito di alcuni partiti comunisti a interventi militari ci fa inaffidabili del sostegno delle larghe masse. Cosi' lavoriamo direttamente  a proprio danno e aiutiamo il proprio nemico di classe. Conditio sine qua non di qualunque spostamento in questa lotta e' la prevalenza delle divisioni sulle basi di classi esistenti.
Stimati compagni, permettetemi una digressione, colgo l' occasione di evidenziare un' azione particolare di svizzeri della sinistra strettamente  legata alla Croazia. A Schlieren il 4  settembre scorso doveva tenersi il concerto del cantante croato, ultranazionalista e propagatore della ideologia ustascioide, Marko Perković in arte Tompson. Da quello che siamo informati, su richiesta di alcuni soggetti di sinistra, fondazioni e gruppi di cittadini, la municipalita' di Schlieren ha vietato l' esecuzione del concerto. In questa occasione esprimiamo la gratitudine alle autorita' cittadine di Schlieren sulla decisione morale. Inoltre ringraziamo  tutti coloro che pubblicamente hanno contribuito perche questa decisione sia affermata. Non e' la prima volta che a questo cantante problematico non venga concessa l' esibizione. E successo gia' in  Olanda e in Germania (malgrado la canzone „Danke Deutschland“ m.o.). Vogliamo credere che le associazioni e singole persone vorranno impegnarsi anche in futuro. 
Grazie per l' attenzione!



IN ONORE DI ŽIVOJIN RADENKOVIĆ "ŽIKA", 1925–2016

SRP (Partito Socialista dei Lavoratori di Croazia), 22 maggio 2016

A Pola mercoledì 18 maggio di quest’anno è morto all’età di 90 anni Živojin Radenković "Žika", uno dei fondatori dell’associazione „Josip Broz Tito“ a Pola e del Partito Socialista dei Lavoratori di Croazia (Socijalistička radnička partija Hrvatske).
Živojin nasce nel 1925 a Strelci, paese nei pressi di  Babušnica, non lontano dal confine con la Bulgaria e dal Parco naturale Stara Planina.
Nel 1943 entra nella Lotta di Liberazione (NOB) dove come combattente dell’Esercito di Liberazione (NOV) della Jugoslavia partecipa alle operazioni militari finali per la liberazione del Paese, inseguendo i traditori interni, contro i quali la lotta è continuata per una settimana intera dopo la capitolazione dei loro alleati e mandanti, le unità degli occupanti nazisti.
Dopo la Liberazione, Živojin a causa della sua modestia rinuncia alla possibilità di entrare nell’Accademia militare in Unione Sovietica, e con ciò anche alla possibilità di costruirsi la carriera, ma resta mobilitato nelle file dell'Esercito Popolare di Liberazione (JNA), esprimendo, nel suo particolare modo, l’impegno a difendere i risultati  ottenuti durante la guerra di Liberazione.
Inizia la sua carriera militare all’aeroporto di Kovin. Qui incontra la futura moglie Milka, con cui si sposa nel 1950. Dal matrimonio nascono tre figli, di cui uno muore quasi subito dopo la nascita.
 
In seguito lavora all’aeroporto di Lubiana, e nel 1953 è inviato a Pola, dove conclude gli studi di Economia. Fino alla pensione nel 1975 lavora all’aeroporto come tecnico.
 
Il suo impegno non è passato inosservato e per i suoi meriti e contributi ha ottenuto i seguenti riconoscimenti:
- Ordine al Merito Militare con spada d'argento.
- Medaglia al Merito Militare
- Medaglia al merito per il Popolo, 2 volte
- Medaglia per il decimo anniversario dell'Esercito Popolare di Jugoslavia.
 
Gli sconvolgenti processi politici degli anni '90 che hanno spazzato via tutti i valori alla cui realizzazione Živojin ha contribuito, partecipando alla creazione di una vita degna dell’essere umano, lo hanno scosso, ma non hanno scardinato  le convinzioni che egli coltivava fin dalla tenera età. Profondamente consapevole della necessità di superare la situazione del momento, e nelle nuove condizioni, negli scontri con chi aveva  punti di vista opposti ha dimostrato una fermezza eccezionale, una capacità elevata di argomentazione e un incredibile coraggio, in tempi e situazioni che avrebbero potuto rivelarsi veramente pericolose per lui.
 
Fedele alla sua visione, a cui ha aderito per tutta la vita, dopo che la Lega dei Comunisti ha tradito il suo ruolo storico e la sua identità di classe – respingendo due dei tre pilastri su cui poggiava, il socialismo come sistema sociale e la Jugoslavia come sistema statale, mantenendo solo l’identità antifascista, trasformandosi in classica organizzazione politica socialdemocratica –, Žika lascia il partito che non rappresentava più modello dei valori cui apparteneva, e passa alla appena costituitasi Lega dei Comunisti - Movimento per la Jugoslavia, in cui è molto attivo.
 
A metà degli anni '90 del secolo scorso con il resto dei suoi compagni lavora all’individuazione di una soluzione per formare una entità politica esplicitamente di classe, conforme ai nuovi criteri di legalità, che si ottiene con l'istituzione del Partito Socialista dei Lavoratori di Croazia, alla cui creazione partecipa attivamente. Con manifesto entusiasmo è anche  coinvolto nel lavoro che precede la costituzione dell'Associazione "Josip Broz Tito" a Pola.
 
Živojin Radenkovic proveniva da una ambiente  modesto e ha mantenuto tale modestia fino alla fine della sua straordinaria vita. Era dotato di uno speciale, oggi così necessario, senso naturale per l’onestà e la  giustizia. I suoi ideali gli facevano superare i sentimenti negativi. Pertanto, non conosceva  il senso di scoraggiamento, di paura, delusione e abbandono. Emanava ottimismo con vivacità e sincerità. Nei suoi ultimi anni, ha dato forza a persone molto più giovani e fisicamente più forti, e le sue motivazioni di principio e rivoluzionarie, le sue argomentazioni  e il suo non essere disponibile ai compromessi, risultavano convincenti e accettabili, sicché  con le sue posizioni originali, la sua concezione della vita e la sua tenacia, ha potuto essere un modello per i più giovani. Perciò è stato per noi un onore averlo avuto nelle nostre file.
 
Onore e gratitudine per Živojin Radenković!


Fonte: SRP. Traduzione di Tamara Bellone per CNJ ONLUS
IN MEMORIAM: Radenković Živojin – Žika 1925.-2016.

22. Svibanj 2016. / SRP

U Puli je u srijedu 18. svibnja o.g., u 91-oj godini života, preminuo Živojin Radenković – Žika, jedan od osnivača Društva „Josip Broz Tito“ u Puli i Socijalističke radničke partije Hrvatske.

Živojin je rođen 1925. godine u selu Strelcu kod Babušnice, nedaleko bugarske granice i Parka prirode Stara Planina.

1943. godine stupa u NOB gdje kao borac u jedinicama NOV Jugoslavije učestvuje u završnim operacijama za oslobođenje zemlje, goneći domaće izdajnike, s kojima je borba trajala još punih tjedan dana nakon kapitulacije njihovih saveznika i nalogodavaca, okupatorskih nacističkih jedinica.

Nakon oslobođenja, Živojin zbog svoje skromnosti odbija mogućnost odlaska na vojnu akademiju u Sovjetski Savez i gradnju vlastite karijere, ali ostaje mobiliziran u redovima JNA, izrazivši, na njemu svojstven način, opredjeljenje da brani tekovine izborene u NOB-u.

Vojnu službu započinje na aerodromu u Kovinu. Tu upoznaje svoju buduću suprugu Milku s kojom zasniva brak 1950. godine. U braku dobivaju troje djece od kojih jedno gube u najranijoj životnoj dobi.

Sljedeće službovanje mu je na aerodromu u Ljubljani, a 1953. godine biva prekomandiran u Pulu gdje završava Višu ekonomsku školu. Do umirovljenja 1975. godine, službuje na vojnom aerodromu u tehničkoj službi.

Njegova pregnuća nisu ostala nezapažena pa je tako za svoje zasluge i doprinos odlikovan:

-         Ordenom za vojne zasluge sa srebrnim mačevima.
-         Medaljom za vojne zasluge
-         Medaljom zasluge za narod, 2 puta
-         Medaljom za 10. godišnjicu Jugoslavenske Narodne Armije.

Tektonski politički procesi 90-ih koji ruše sve one vrijednosti u čijem stvaranju je i Živojin dao svoj doprinos izgrađujući život dostojan čovjeka, potresli su i njega, ali ga nisu pokolebali niti poljuljali u uvjerenjima koje je gajio od najranije mladosti. Duboko svjestan o potrebi prevazilaženja nastale situacije, a u novonastalim okolnostima, prilikom konfrontacije s pripadnicima suprotnog svjetonazora ispoljavao je vrhunsku nepokolebljivost, korištenje argumenata i zadivljujuću razinu hrabrosti u vremenima i situacijama kad je to moglo biti za njega pogibeljno.

Vjeran opredjeljenjima kojima je pripadao cijelog života, nakon što je Savez komunista izdao svoju povijesnu ulogu i svoj klasni identitet odbacivši dva od tri noseća stupa, socijalizam kao društveno uređenje i Jugoslavenstvo kao državno, zadržavši samo antifašistički identitet transformiravši se u klasičnu socijaldemokratsku političku organizaciju građanske provenijencije, napušta stranku koja više ne zastupa vrijednosni model kojemu on pripada i pristupa novoosnovanom Savezu komunista – Pokretu za Jugoslaviju u kojemu je bio vrlo aktivan.

Sredinom 90-ih godina prošlog stoljeća, s ostalim svojim drugovima radi na iznalaženju rješenja za formiranje političkog subjekta eksplicitno klasno profiliranog koji bi udovoljavao novonastalim kriterijima legalnosti, što je postignuto osnivanjem Socijalističke radničke partije u čijem je stvaranju aktivno učestvovao. S neskrivenim entuzijazmom uključio se u aktivnosti koje su prethodile osnivanju ogranka Društva „Josip Broz Tito“ u Puli.

Živojin Radenković je poticao iz skromne sredine i tu skromnost je zadržao do samog kraja svog osebujnog života. Bio je obdaren posebnim, danas toliko potrebnim, prirodnim osjećajem za poštenje i pravdu. Njegovi ideali nadvisivali su u njemu negativne emocije. Zato on nije poznavao osjećaj malodušnosti, straha, razočaranja i odustajanja. Živo i uvjerljivo emitirao je optimizam. I u svojim poznim godinama, davao je snagu mnogo mlađima i fizičko jačima, a njegove inače principijelne i revolucionarne zahtjeve, argumentacija i beskompromisnost činile su uvjerljivima i prihvatljivima tako da bi sa svojim originalnim stavovima, promišljanjem života i upornošću, mogao biti uzor i mnogo mlađim generacijama. Stoga nam je čast što smo ga imali u našim redovima.

Slava i hvala Živojinu Radenkoviću!









Zoom 18.12.2015. from TV Istra on Vimeo.




IN MEMORIAM Stevana Mirkovića




Obilježavanje Dana ustanka naroda Hrvatske u Puli / Celebrazione a Pola della Giornata dell'Insurrezione del popolo di Croazia

U Puli su u ponedjeljak 27. 7. 2015. Društvo Josip Broz Tito i Socijalistička Radnička Partija Hrvatske obilježili 74. godišnjicu Ustanka naroda Hrvatske pri spomeniku palim borcima i žrtvama rata tokom Narodnooslobodilačke borbe 1941.-1945. u Titovom parku. Skupu je prisustvovalo dvadesetak ljudi koji su se poklonili žrtvama fašističke okupacije. Na skupu je istaknuto da je jedina historijska činjenica da su ustanak i Narodnooslobodilački pokret pokrenuli i predvodili članovi Komunističke Partije Jugoslavije te da bez nje nebi bilo organiziranog otpora okupatoru i njegovim slugama. Među njima najistaknutiju ulogu imao je maršal Tito kao vrhovni komandant Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije. Osudili su pritom revizionističke teze prema kojima se na taj dan dogodio četnički ustanak protiv NDH, ističući interncionalistički, revolucionarni, i oslobodilački karakter NOB-a.

A Pola Lunedi 27. 7. 2015. la Associazione Josip Broz Tito e il Partito Socialista dei Lavoratori di Croazia hanno celebrato il 74 ° anniversario della insurrezione [antifascista] del popolo croato nel Parco Tito presso il Monumento ai caduti e alle vittime di guerra durante la lotta di liberazione nazionale 1941-1945. All'evento hanno partecipato una ventina di persone che hanno reso omaggio alle vittime dell'occupazione fascista. È stato sottolineato che l'unico dato di fatto storico è che l'Insurrezione e il Movimento di Liberazione Nazionale sono stati avviati e guidati dai membri del Partito Comunista di Jugoslavia, e che senza di essi non ci sarebbe stata nessuna resistenza organizzata contro l'occupante e i suoi servi. Tra gli iniziatori della lotta, il ruolo più importante è stato giocato dal maresciallo Tito in qualità di comandante supremo dell'Esercito Nazionale di Liberazione della Jugoslavia. I partecipanti hanno condannato le tesi revisioniste secondo cui in questo giorno sarebbe iniziata una rivolta dei cetnici contro lo Stato Croato Indipendente (NDH, fascista), rilevando piuttosto il carattere internazionalista, rivoluzionario e emancipatorio della Resistenza.

Predsjednik Gradske Organizacije Socijalističke Radničke Partije Pula / Il Presidente dell'Organizzazione Cittadina del Partito Socialista dei Lavoratori a Pola
Davor Rakić




Vladimir Kapuralin: 70-esimo Anniversario della Liberazione di Belgrado / 70-a godišnjica oslobođenja Beograda (Okt. 2014.)




SRP NA INTERNACIONALNOJ KONFERENCIJ POVODOM 15-TE GODISNJICE OD NATO-AGRESIJE, U BEOGRADU, 22-23 MART 2014.

VIDEO: VLADIMIR KAPURALIN


Da: Vladimir Kapuralin (SRP)
Oggetto: 15. godišnjica NATOagresije na SR Jugoslaviju
Data: 26 marzo 2014 12:06:06 CET

Poštovani

u Beogradu je 22. i 23. ožujka u Sava centru održana međunarodna konferencija posvećena obilježavanju 15-e godišnjice agresije NATO snaga na tadašnju SR Jugoslaviju.
Organizatori skupa bili su Beogradski forum za svet ravnopravnih, Društvo srpskih domaćina, Klub generala i admirala Srbije i SUBNOR Srbije, uz suradnju Svijetskog mirovnog vijeća WPC.
Na konferenciji je prisustvovalo 600-tinjak ljudi iz 50 zemalja Evrope, Brazila, Venezuele, Amerike i Kanade. iz različitih područja ljudske djelatnosti: znanosti, diplomacije, mirovnih pokreta, politike, prava, kulture, edukacije, vojske i ostalog.
Skupu sam imao čast prisustvovat kao jedini izlagač sa jugoslavenskog prostora izvan Srbije i Crne gore, pa vam u tom svojstvu dostavljam integralni tekst završne deklaracije, koja je prihvaćena aklamacijom i tekst moje intervencije.

Sa poštovanjem

Vladimir Kapuralin


15. GODIŠNJICA NATO AGRESIJE NA SR JUGOSLAVIJU

Mjesto održavanja: Beograd
Vrijeme održavanja: 22-23 mart 2014.
Tema: Međunarodna konferencija povodom 15-e godišnjice NATO agresije na SRJ


Dragi prijatelji

Dozvolite mi, da se najprije zahvalim organizatorima ovog skupa, na hvalevrijednoj inicijativi i na ukazanoj časti, kojom mi je pružena mogućnost, da vas sve skupa ispred Socijalističke radničke partije Hrvatske i svoje ime pozdravim kao prijatelje, jer na osnovu pobuda oko kojih smo se okupili ova dva dana, uvjeren sam da mi to i jesmo. A tome valja pridodati još i respektabilan broj, znanih i neznanih institucija i pojedinaca, koji širom svijeta u granicama svojih mogućnosti, čine ono što i mi danas, a to su: podsjećanje, kritički pristup i argumentirana osuda brutalnih događaja, započetih pred petnaest godina.



Iako je NATO agresija na SR Jugoslaviju predstavljala presedan po nekoliko osnova ona je ipak proizvod jedne politike koja si želi uzurpirati pravo dominacije u svijetu i upravljanja iz jednog centra moći.

Agresija, koju je tzv. međunarodna zajednica, a ustvari grupa najbogatijih zemalja svijeta na čelu sa SAD-om i NATO, izvršila u proljeće 1999. godine na SRJ, bila je u svojoj biti sastavni dio borbe za prostor, koja je krenula nakon tektonskih društveno političkih procesa 90-ih godina prošlog stoljeća, kojih je cilj bio prodor krupnog kapitala na istok i osvajanje novih teritorija.

Tim prodorom je kapitalizam, koji se našao u dubokoj krizi 80-ih godina prošlog stoljeća ostvario svoja tri cilja i odgodio svoj silazak sa društvene scene i odlazak u povijest, za jedan nedefinirani vremenski period.

Ciljevi koje je kapitalizam postigao su:

-Ekonomski

-Politički

-Vojni

EKONOMSKI cilj sastojao se od:

Osvajanja novih tržišta.

Preuzimanja sirovinske, infrastrukture i financijske baze, novoosvojenih područja.

Dobivanja jeftine radne snage, bilo postojeće u zemljama u koje su transferirali kapital ili one imigrantske u vlastitim zemljama.

POLITIČKI cilj se sastojao od: eliminacije socijalizma u Evropi i samoupravljanja u Jugoslaviji.

VOJNI cilj se sastojao od: prodora na istok sa krajnjim ciljem približavanja i opkoljavanja Rusije i Kine. I taj proces još traje.

Agresija na SRJ 1999. godine, osim što je bila dio opće strategije osvajanja prostora, na način kako je izvedena po svojoj brutalnosti imala je i zadatak kažnjavanja neposlušnog protivnika.

Naime, dinamika prodora u istočnoj Evropi bila je za nosioce imperijalne težnje zadovoljavajuća, jer su u zemljama bivšeg socijalističkog bloka lako pronašli suradnike među političkim elitama, za rušenje dotadašnjeg društveno-političkog uređenja koji su time vlastiti narod i materijalne resurse predali globalnom krupnom kapitalu.

Problem je nastao na jugoslavenskom prostoru. Posebno nepoželjan imperijalističkim krugovima bio je njen model samoupravnog socijalizma, kao primjer prirodne pozicije rada u društvu i dostojanstva radnika, koji bi bili u stanju upravljat vlastitim sudbinama, uz pun državni suverenitet.

U procesu koji je dirigiran izvana, a realiziran iznutra, predani smo na milost i nemilost svjetskim moćnicima, pri čemu su vodeću ulogu odigrale secesionističke republike Slovenija i Hrvatska, a po domino efektu slijedile Bosna i Hercegovina i Makedonija, bez iole racionalne potrebe, koja bi imala pokriće u ekonomskoj ili nekoj drugoj logici. Jedinu prepreku osvajanju kompletnog prostora, predstavljala je tadašnji ostatak nekadašnje države, SRJ. Koja je iako sa tada već promijenjenim društveno-političkim uređenjem, percipirana kao zadnji bastion na putu imperijalističkim moćnicima i zbog toga ju je trebalo kazniti. Da se radi o kažnjavanju razvidno je već iz činjenice, da je međunarodna zajednica primjenjivala različite kriterije, za pojedine republike i narode bivše Jugoslavije, što je bilo dozvoljeno jednima, nije bilo dozvoljeno drugima, a to je zavisilo od stupnja koncilijantnosti lokalnih oligarhija naspram svjetskih moćnika.

Uslijedila je brutalna agresija NATO snaga, koje nisu nanijele SRJ velike vojne gubitke, usprkos činjenici, da je omjer snaga izražen u ljudstvu i vojnoj opremljenosti između agresora i napadnutih, bio do tada nezabilježen u vojnoj praksi. Iako su vojni gubici SRJ bili relativno mali, zato su oni civilni i materijalni bili vrlo visoki. Uništavana je infrastruktura i ekonomska supstanca zemlje, primjenom najbrutalnijih, sofisticiranih sredstava, koja nemaju nikakvo vojno opravdanje, nego su namijenjena materijalnim razaranjem civilnih i privrednih objekata, često sa katastrofalnim učincima. Vrhunac brutalnosti postignut je upotrebom municije sa osiromašenim uranom, koja trajno kontaminira prostor u kojem žive ljudi, a o apsurdu upotrebe tih sredstava svjedoči činjenica o velikom broju stradalih pripadnika agresorskih jedinica, koje su rukovale tom municijom.

Presedan par exelans učinjen je sada već prema državi Srbiji otimanjem dijela njenog teritorija, mimo svih međunarodnih pravnih normi i instaliranjem imperijalističkog protektorata na Kosovu i Metohiji sa najvećom NATO vojnom bazom u ovom dijelu svijeta. Tim činom stvorena je jedna umjetna kvazi državna tvorevina, bez vlastite privrede, od koje bi njeni građani živili, ali sa velikim i vrijednim mineralnim resursima, koju nije priznalo veliki broj zemalja u svijetu. A čija je osnovna namjena biti odskočna daska SAD i NATO na putu prema Kaspijskom bazenu. Ta je teza potvrđena 2008. kad su SAD i NATO stojeći jednom nogom na Kosovu i Metohiji pokušali drugom nogom zakoračiti na Kavkaz , što im na sreću nije uspjelo. Trenutna događanja u Ukraini potvrđuju namjere SAD-ea u širenju uticaja prema Rusiji, ne prežući pritom od suradnje sa eksplicite fašističkim subjektima.

Od agresije je eto proteklo 15 godina, ali posljedice su još prisutne, prvenstveno one zdravstvene, kao posljedica trajno kontaminiranog tla, od upotrebe radioaktivne municije. Ali i sam proces porobljavanja još traje, on se finalizira, ovaj puta ne vojnim sredstvima, sa ciljem da se žrtva ponizi i uvuče u interesni krug svojih tlačitelja. Na raspolaganju je široki spektar metoda: od honoriranja oligarhije, obećanja za jednokratnu upotrebu, uvjeravanja, ucjena, podmetanja i slično.

U ponižavanju se često biraju licemjerni i cinični argumenti čija je logika racionalno nepojmljiva. Tako je Njemački ambasador u Srbiji, oktobra 2010 . godine u Beogradu na konferenciji „Srbija Zapadni Balkan i NATO-ka 2020.“ Kritizirao tadašnju vlast u Srbiji, što za događaje iz 1999. godine koriste termin „NATO bombardiranje“, jer bi to kod mladih naraštaja moglo izazvat negativne konotacije prema NATO-u. On smatra da bi u Srbiji djeci kad pitaju o tim događajima trebalo objasnit „da je bombardiranje bilo ispravno“. Ambasador taj stav potkrepljuje valjda samo njemu razumljivom usporedbom, da kada je on kao mladić gledao ruševine po Njemačkoj poslije rata „nije mrzio one koji su to počinili, jer je bilo onih

koji su mogli da mu kažu zašto je to učinjeno“.

Polemizirat sa ambasadorom Massom, po tom pitanju bilo bi bespredmetno, on ima svoj stav, on sprovodi dosljedno politiku svoje vlade i imperijalnog kruga kojemu ta vlada pripada. Tako da nema nikakve sumnje da je to ujedno i stav njegove vlade, koja je tada aktivno učestvovala u agresiji. Sasvim je razumljivo da bi takva diplomatska izjava u normalnim okolnostima izazvala burnu reakciju. Međutim prešavši preko te izjave domaćini su pokazali zavidnu stabilnost probavnog sistema, što samo potvrđuje da je agresor postigao svoj cilj.

Ono što međutim treba istaknuti je činjenica da agresija na SR Jugoslaviju i moguća odmazda kojom bi se mogle objasniti neke aktivnosti saveznika protiv civilnih ciljeva u Njemačkoj potkraj II sv. rata nemaju nikakvih zajedničkih vojnih, niti političkih poveznica.

Razaranje Njemačke, spada u dio vojnih operacija za vrijeme objavljenog rata, protiv protivnika koji je pokrenuo dva svjetska rata, u kojima je živote izgubilo 70-etak milijuna ljudi, kojom prilikom su počinjeni stravični zločini prema ljudskom biču, kakve povijest do tada nije zabilježila. I u tim razaranjima je sasvim izvjesno, naročito pred kraj rata, osim slamanja morala i motivacije za otpor njemačkog stanovništva bio prisutan i element odmazde.

Dočim između SR Jugoslavije i udruženih sila 19 država koje su izvršile agresiju nije bilo objave rata, niti su njene oružane snage u to vrijeme na bilo koji način ugrožavale teritorijalni integritet zemalja agresora. A sama agresija, pokrenuta je mimo svih dotadašnjih normi međunarodnog prava, povelje UN i završnog dokumenta iz Helsinkija o evropskoj sigurnosti i suradnji.

U svijetlu događaja koji su uslijedili nakon agresije 1999. godine: Afganistan, Irak, Libija, Sirija, Mali, sada Ukraina i Venezuela, neki pokušavaju odredit sličnosti, drugi pokušavaju istaknuti razlike. Pri tome ne vodeći računa o nekim prirodnim zakonitostima, da ni prsti na ruci nisu jednaki, ali su svi dio iste šake. Tako se i događanja u ovim zemljama i ostalim žarištima i neuralgičnim točkama, razlikuju u detaljima ali su svi dio istoga plana i imaju zajednički nazivnik, osvajanje teritorija i širenje imperijalne moći.

Ti primjeri govore suprotno od onoga u što nas propaganda želi uvjeriti, da NATO savez nije vojska mira u koji bi se prema vlastitoj savjesti trebali svrstati svi koji žele mir, već vojska koja štiti spoj načela i institucija kao što je kapitalističko vlasništvo i tzv. Slobodno tržište, koje osigurava apsolutnu moć odabranih uskih vlasničkih slojeva, nad najširim eksploatiranim radnim masama unutar razvijenih kapitalističkih društava, te povlaštenih moćnih država nad ogromnom većinom manje razvijenih država trećeg svijeta. NATO dakle nije izolirana nepolitička vojna struktura, već sam kapitalistički društveni sistem, odnosno njegov vojni izraz. NATO stoga nije vojska naroda u što nas uvjeravaju, već vojska bogate manjine koja vlada razvijenim društvima i svijetom i koja se mora braniti od siromašne većine. Zato i nije nestao nakon ukidanja Varšavskog ugovora, kao što su naivni očekivali, jer nestankom tog saveza nije nestao i glavni neprijatelj bogatih, a to je siromaštvo i neravnomjerni razvoj svijeta, kao neposredna posljedica svjetskog kapitalističkog poretka.

Pošto štiti manjinu od većine NATO ima nedvojbeno imperijalistički karakter. Imperijalistički karakter NATO saveza osobito proizlazi iz činjenice, da SAD imaju dominantnu ulogu u organizaciji svjetskog kapitalističkog poretka, koju su zadobile nakon II sv. rata, istisnuvši svoje evropske konkurente. SAD podaruju članstvo u NATO savezu i određuju njegovu moć i strategiju. To najbolje pokazuje najnovija strategija nacionalne sigurnosti SAD-a, u kojoj su javno iznesene namjere najmoćnije države da svoju prevlast ostvaruje putem prijetnje i korištenjem vojne sile, dakle oblicima moći u kojima nema konkurencije. Osnovni cilj te strategije je spriječiti sve oblike i izraze prijetnje moći, položaju i ugledu SAD u globalnom upravljanju svijetom, radi održavanja nadzora nad svjetskim izvorima, danas energije, a sutra pitke vode i sprečavanja socijalno-političkih gibanja koje mogu ugroziti svjetski poredak vladavine kapitala i vodeću ulogu SAD u njemu. Tom strategijom SAD uzimaju pravo, da po vlastitom nahođenju vode «preventivni rat». Takvim pristupom odredbe o samoobrani država, zajamčene poveljom UN, kao i cijelo međunarodno pravo, postaju besmislene, a SAD imperator, svjetski policajac i najveća prijetnja za svjetski mir.

Mir kojeg NATO želi osigurati je neka vrsta ograničenog mira za dio Evrope i Sjeverne Amerike, kako bi se očuvala stabilnost kapitalističkog poretka, ali na ostali svijet taj se mir ne odnosi. SAD i ostale zapadne sile mogu pribjegavati nasilju protiv nepodobnih, neposlušnih i slabijih širom većine svijeta.

NATO nije niti može biti zaštitnik većine polurazvijenih i razvijenih država i naroda, jer on brani poredak, a ne zemlju. On brani neravnopravnost i nikada ne bi branio socijalizam. NATO može samo štititi vlast onih manjina u tim državama koje u svom interesu i interesu svjetskog kapitala, a na štetu najširih narodnih i nacionalnih interesa održavaju i produbljuju nejednakost.

Sve to naravno vrijedi i za zemlje nastale na prostoru bivše Jugoslavije. NATO može biti zaštita samo onih snaga koje su uz asistenciju svjetskog poretka opljačkale sva materijalna i društvena dobra, koja su radni ljudi stvorili do secesije 90-ih i time stekle ekonomsku i političku moć i tu moć sistematski dalje reproduciraju i jačaju.

Ni po svojoj prošlosti, ni po svojim interesima, u budućnosti zemlje nastale na prostoru bivše Jugoslavije ne pripadaju krugu imperijalističkih sila, mada su neke od njih u prošlosti bile od tadašnjih imperijalnih sila iskorištene: pretvaranjem svojih teritorija u zaštitni kordon ili ratujući na tuđim frontovima, u korist tuđih imperijalnih interesa. Stoga niti mogu očekivati da će ih razviti multinacionalne korporacije i strane banke, pa ne treba ni tražiti zaštitu od tih krugova, a još manje ratovati za njihove interese. Naprotiv, kao male i polurazvijene zemlje, ako žele svoj opstanak i razvoj moraju se svrstati na stranu one većine koje svoj prioritet vide u pravednijim ekonomskim i političkim odnosima i autentičnom razvoju izvan imperijalnog saveza moćnih koga brani NATO. U NATO savezu svi mi gubimo i posljednji atom svoje suverenosti, ali i dostojanstvo naroda koji se nekada u svojstvu arhitekata nesvrstanih, borio za bolji i humaniji svijet protiv svakog imperijalizma.

Recentni događaji, koje eufemistički nazivaju ekonomskom ili monetarnom krizom, iako se radi o krizi sistema. Upućuju na to, da je kapitalizam odigrao svoju povjesnu misiju i nije više u stanju odgovoriti na potrebe čovječanstva, te je nužno potrebno da siđe sa društvene scene, jer je budućnost svijeta determinirana alternativom, socijalizam ili barbarstvo.

Prisutnima zahvaljujem na pažnji, rodbini i prijateljima žrtava moja sućut, a žrtvama slava.

Vladimir Kapuralin





Su "Magazzino 18" di Simone Cristicchi in Istria:

ATTACCO AL S.R.P. DA "LA VOCE DEL POPOLO" E "IL PICCOLO" SU CRISTICCHI:
Cristicchi debutta in Istria tra le accuse. Il Partito socialista dei lavoratori: «“Magazzino 18”, sponsorizzato dagli esuli, ha finalità irredentistiche e va proibito»
(Il Piccolo, 10 dicembre 2013 - anche su JUGOINFO)
"Gli strali dello SRP contro Cristicchi", di R. Mandossi Bencic
(La Voce del Popolo del 7/12/2013 - file JPG)


SRP protiv nastupa "talijanskog Thompsona" u Circolu (Glas Istre, 6.12.2013 - i na JUGOINFO-u)

SRP: Talijanski Thompson stiže u Istru? (Regional Express, 5.12.2013
- i na JUGOINFO-u)

---

Comunicato del Partito Socialista dei Lavoratori Croato
in merito allo spettacolo teatrale Magazzino 18 di Simone Cristicchi in programma in Croazia e Slovenia (6/12/2013)

In questi giorni l'artista romano Simone Cristicchi presenterà in Istria il suo nuovo spettacolo teatrale "Magazzino 18". Temi: l'esodo "giuliano-dalmata" e le foibe. Lo spettacolo è stato oggetto di polemiche già dalle prime date a Trieste. Cristicchi afferma che le critiche gli sono state mosse "sia da destra che da sinistra", ma ha reagito eludendo i punti mossigli ed apostofando sul suo profilo facebook i critici come "ottusi", senza d'altronde spiegare il perché. Cristicchi afferma di aver "voluto solamente raccontare la storia di persone dimenticate [in prevalenza gli esuli], di una tragedia taciuta [l'esodo e le foibe]". Non ci sembra l'esodo e le foibe siano vicende taciute visto che il governo italiano le ha istituite come ricorrenza nazionale (Giorno del Ricordo), ma tant'è. Cristicchi assume il ruolo dell'ingenuo innocente, senza rendersi conto del danno alla verità storica che il suo spettacolo ha provocato.
Chi ha criticato il suo spettacolo sono da una parte gli storici cosiddetti "negazionisti" (cioè quelli che rifiutano la manipolazione dei dati da parte degli storici di regime, e la lettura nazionalista e vittimistica che questi ne danno) hanno fatto notare che il contenuto di Magazzino 18 è revisionismo storico; Cristicchi si è difeso affermando che il suo spettacolo vuole solo suscitare emozioni e non fare storia - anche se lo stesso tratta episodi storici molto concreti (ed è questo che l'autore non riesce proprio a capire – oppure fa finta di non capire - viste le posizioni testarde che ha continuato a mantenere), episodi che sono tutt'ora oggetto di acceso dibattito scientifico, lontani dall'assumere un consenso tra gli studiosi; dall'altra parte le associazioni degli esuli hanno criticato Cristicchi a causa della menzione dei crimini dello stato italiano (iniziati ancor prima dell'avvento del Partito Nazionale Fascista al potere) nei territori annessi dopo la I Guerra Mondiale (Istria e Fiume), che inclusero deportazioni, pulizia etnica, snazionalizzazione forzata, e poi pesanti massacri e altri crimini di guerra durante la II Guerra Mondiale nei territori occupati nel 1941 (la costa orientale dell'Adriatico, ma anche nella stessa Istria ed in Slovenia).
Dove sta il problema di Magazzino 18? Di sicuro non nel voler "suscitare emozioni"; piuttosto nel voler suscitarle raccontando episodi drammatici del dopoguerra in modo pesantemente mistificatorio. La mistificazione principale sta nel presentare l'esodo degli italiani dalla Jugoslavia come progetto politico (ripeti mille volte una menzogna e diventerà realtà), in barba a qualsiasi documento ufficiale e non, e in barba alla serie di ostacoli che il governo jugoslavo presentava a chi voleva espatriare acciocché ci ripensi e rimanga a lavorare in Jugoslavia. Un'altra mistificazione racconta delle persecuzioni da parte delle autorità jugoslave nei confronti degli italiani "solo in quanto tali" (altra nota leggenda ormai assunta a pietra miliare dallo stato italiano e dai suoi storici lacchè), italiani che dunque "in quanto tali" finirono nelle famose foibe, che vennero costretti ad andarsene, e che venivano discriminati nella vita pubblica: falsità colossali.
La verità storica è che i cittadini jugoslavi di nazionalità italiana ricoprirono cariche di non poco conto nella Jugoslavia di Tito; la verità è che nelle foibe, dei nemmeno mille cadaveri stimati dagli storici italiani seri (che includono quelli che danno una lettura vittimistica della componente italiana in Jugoslavia), non è ancora stato documentato quanti siano gli italiani, quanti i partigiani, quanti i tedeschi, quanti i morti in contesti differenti, ecc. E poi, degli italiani "infoibati" (termine generico per indicare chi è stato giustiziato o è scomparso per mano partigiana), quanti erano esponenti del regime, quanti i simpatizzanti, quanti gli "innocenti" (ovvero i bambini e quelli che non si schierano)? E' bene rilevare che una buona parte dei "martiri" premiati in occasione del Giorno del Ricordo erano stati a loro volta persecutori fascisti - i cui crimini sono ben documentati – condannati e giustiziati dalle autorità jugoslave (gli unici criminali di guerra italiani sottoposti a giudizio), dimostrando ancora una volta, se ce ne fosse bisogno, la continuità tra il regime capitalista versione fascista e quello in versione liberale o pseudo tale vigente oggi.
Ma oltre alla mistificazione, "Magazzino 18" presenta anche pesanti strumentalizzazioni. Una di queste dipinge il cantautore polese Sergio Endrigo (anche lui emigrato in Italia subito dopo la guerra) come un irredentista anti-jugoslavo, mentre Endrigo è sempre rimasto un grande amico della Jugoslavia, come le sue canzoni nostalgiche dedicate alla sua città abbandonata (Pola) non erano minimamente polemiche verso il governo jugoslavo.
Un'altra strumentalizzazione riguarda i mille operai monfalconesi che decisero di emigrare in Jugoslavia per convinzioni ideologiche, per la sicurezza di mantenere lì un impiego, e per il migliore trattamento riservato ai lavoratori nella Jugoslavia socialista, dove la classe operaia era classe dominante, a differenza dell'Italia capitalista, dove era classe subordinata e bistrattata. Questi monfalconesi vengono presi in giro per la loro scelta, perché molti di loro dopo la rottura con il Cominform nel '48 vennero detenuti nel campo di concentramento di Goli Otok (Isola Calva) come nemici politici (perché avevano supportato l'URSS di Stalin che si preparava ad aggredire la Jugoslavia). Di sicuro non vi finirono "perché italiani", visto anche che i pochi italiani finiti a Goli Otok furono un'esigua minoranza dei prigionieri. Ebbene, sia Endrigo che i monfalconesi si rivolterebbero nella tomba sapendo che i nazionalisti italiani (e Cristicchi) li vittimizzano come "italiani vittime dello slavocomunismo". E' veramente ironico che degli anticomunisti italiani annoverino tra i loro martiri dei comunisti staliniani.
In tutto lo spettacolo l'Armata Popolare di Liberazione della Jugoslavia viene presentata con disprezzo, senza nessun credito verso coloro che per 4 anni combatterono tra sofferenze tremende e a viso aperto il nazifascismo, e che contribuirono a creare una vera democrazia popolare nei territori liberati, riscattando la secolare sottomissione di lavoratori e contadini, dando loro finalmente il potere economico, e con questo la possibilità di decidere del proprio futuro.
Ma da quali fonti ha attinto Cristicchi? Sarebbe meglio dire da quale fonte, visto che, incredibilmente, tutto lo spettacolo si basa su un'unica fonte (!), ovvero l'opera parastorica Ci chiamavano fascisti. Eravamo Italiani, scritta dallo storico improvvisato e parlamentare berlusconiano (e come tale nazionalista e anticomunista, il che equivale a dire antipartigiano) Jan Bernas; opera in continuità con il filone revisionista (e velatamente o apertamente neoirredentista), emerso in piena dopo lo smembramento della Jugoslavia.
Magazzino 18 dunque è un altro tassello atto a calunniare la lotta partigiana, comunista e antifascista, che ha sacrificato i suoi migliori elementi per sconfiggere il fascismo voluto dai grandi industriali e banchieri (al fine di salvare il capitalismo dalla minaccia bolscevica, ma anche per incrementare i profitti dei monopoli) e portare l'umanità sulla strada del progresso, dell'emancipazione e della giustizia sociale. Nessuna Repubblica fondata sul lavoro sarebbe emersa, nessun stato sociale e nessun discorso di eguaglianza, senza la lotta partigiana e l'esperienza degli stati socialisti, dall'URSS alla Jugoslavia.
Anche se il contenuto storico dello spettacolo non è farina del suo sacco, Cristicchi avrebbe almeno dovuto consultare anche altre fonti, meno politiche e più scientifiche. Ma in questo caso forse non avrebbe ottenuto la più che discreta diffusione che invece ha ottenuto.

---

KONFERENCIJA ZA ŠTAMPU SRP 5. XII 2013.

Mjesto održavanja: Pula - Vrijeme održavanja: 5. XII 2013.

Tema: „Magazzino 18“ Simone Cristicchi u Istri + Fašizacija Hrvatske

U nekoliko istarskih gradova, među kojima u Puli 10. XII najavljena je turneja Simona Cristicchia, sa njegovim performansom „Magazzino 18“. Neupućenima to vjerovatno ne govori puno, pa stoga smatramo svojom dužnošću podastrijeti neke činjenice vezane uz taj događaj.

Tko je ustvari Simone Cristicchi.

Simone Cristicchi je zapravo jedan talijanski pjevač. Njegov angažman u kojem svoje pjevačko umijeće povezuje sa elementima politike počimnje negdje u augustu kada je RAI I emitirao njegov koncert posvećen uspomeni na Sergia Endriga i to ne bi bilo ništa neobično da tom prilikom u izvedbu nije uklopio recital u kojemu opisuje jugoslavene kao nasilne uzurpatore dobara koje su optanti iz Istre i Dalmacije ostavili iza sebe.
Već taj čin više politički nego umjetnički predstavljao je uvredu za uspomenu na Sergia Endriga, koji je u svome privatnom i umjetničkom životu bio inspiriran internacionalizmom i bratstvom među narodima sa obe obale Jadrana.
Slijedeći korak koji je Cristicchi učinio bila je predstava “ Magazzino 18“, koja je glamurozno realizirana uz snažno sponzorstvo esulskog lobija.
Radi se o jednom demagoškom konceptu, u kojem se isprepliću satira i horor i čiji zadatak je relativizacija kompleksnih pitanja uz snažan uticaj na emocije publike.
Njegovo javno djelovanje u sprezi je sa ANGVD. Osim spomenute predstave tu je još niz propagandnih iredentističko-revizionističkih aktivnosti koje grupa sprovodi, poput ironičnog titlovanja jedne dramatične sekvence iz filma Bitka na Neretvi, koja je objavljena u Bollettino di Trieste, sa ciljem izrugivanja.

U Italiji je više civilnih i antifašističkih institucija izrazilo svoje neslaganje sa tim aktivnostima i kritički se osvrnulo na ta događanja.
Između ostalih to su učinili:

La Nuova Alabarda iz Trsta
Savez talijanskik partizana ANPI
Nacionalna koordinacija za Jugoslaviju iz Rima CNJ
Comitato Antifascista per la Memoria Storica iz Parme

A povjesničarka Claudia Cernigoi iz Trsta polemizirala je sa Cricchijem u radio emisiji Farenhait na Radio 3, ispravljajući njegovo povijesno i zemljopisno neznanje. 
E sad. U situaciji kad progresivne institucije u Italiji napadaju i argumentirano osporavaju iredentističko djelovanje Cristicchija i kompanije, u kojemu se osim nacionalističkog iredentizma iščitavaju i elementi rasizma prema slavenskim narodima, Istra mu otvara vrata, kao svojevrsnoj inačici Marka Perkovića Tompsona.
Pitamo se kome su u interesu i kome su potrebni takvi aranžmani i mislimo da bi istarska javnost trebala od organizatora dobiti odgovor na to. Pitamo se dalje dali se time daju signali Rimu, Zagrebu, ili ANGVD-u i sličnim grupama.
U Hrvatskoj to ne može imati većeg odjeka, osim što može biti vrlo spretno iskorišteno od fašistoidnih grupa suprotnog predznaka, kao instrument dodatnog nasrtaja na civilizacijska prava pripadnika nedomicilnih nacionalnih zajednica.
Neupitan je međutim cilj ANVGD-a, koji tim i sličnim aktivnostima želi povećati svoj uticaj u Italiji, ali i u bivšim talijanskim provincijama na slavenskom području.

Davor Rakić, predsjednik GO SRP Pula
Ivan Pavićevac, član SRP Pula-Rim

FAŠIZACIJA HRVATSKE

U posljednje vrijeme sve učestalije se govori o „puzajućoj“ fašizaciji Hrvatske. To se čini vjerovatno pod uticajem nedavnih događanja u Vukovaru, rezultata referenduma „u ime obitelji“ i sve agresivnijeg uplitanja klera u politiku.
Pitanje koje se nameće je, gdje su do sada spavali pune 23 godine svi ti mislioci, koji tek sada primjećuju elemente fašizma u Hrvatskoj.
Neofašizam u Hrvatskoj nije od danas i on ne puže, već galami, a u Hrvatsku je ušao još 1990.godine i to na velika vrata, na krilima kontrarevolucije, nakon secesije 1990. Godine.
Ispoljio se: kroz „Božićni Ustav“, kojime je oduzeta dotadašnja konstitutivnost hrvatskim građanima srpske nacionalnosti, izazvan je međuetnički i konfesionalni sukob sa elementima građanskog rata, počinjeno je etničko čišćenje, koje je predstavljalo nastavak onog nedovršenog za vrijeme II sv. rata, u oružanom sukobu i nakon njega počinjeni su teški zločini sa jasnim ustaškim potpisom, počinjen je kulturocid na plastici uništenjem između tri i četiri hiljade spomen obilježja, na smetištu je završila i neutvrđena količina knjiga i dokumenata neprocjenljive vrijednosti, ustaško skandiranje na stadionima dio je kontinuiranog folklora, a danas se nastavlja osporavanjem zakonskog prava na pismo pripadnicima srpske nacionalnosti i razbijanjem i uništavanjem ploča sa ćiriličnim napisima širom Hrvatske, a ovih dana svjedočimo i doslovno atakom na ljudski život u vidu anonimnih prijetnji ubistvom zaposlenicima memorijalnog centra Jasenovac i uredniku internetskog portala Index, što mi u Socijalističkoj radničkoj partiji žestoko osuđujemo i tražimo da se počinioci otkriju.
Fašizacija Hrvatske nije prisutna samo na unutrašnjem planu, već se ona odvija i na vanjskopolitičkom: ulaskom u NATO savez. Podrškom intervencionističke terorističke agresije prema legitimnoj sirijskoj vlasti. Učešćem u okupacionim korpusima protiv trećih zemalja u inozemstvu. Ustupanjem dijela nacionalnog teritorija agresorskim snagama prilikom izvođenja fašistoidnih operacija, poput ustupanja zračnog prostora agresorskim NATO snagama prilikom devastirajućeg bombardiranja SR Jugoslavije 1999. godine i slično.
Ta fašizacija, naročito na unutrašnjem planu ne bi bila tako uspješna bez potpore klera i njegovog uključivanja u politiku. Stoga Hrvatska ako želi spriječiti daljnje širenje štete mora shvatiti da je krajnje vrijeme da odvoji crkvu od države, da udalji vjeronauk iz školskog programa, gdje mu nije mjesto, da revidira podanički konkordat sa Vatikanom i ukine financijsko alimentiranje crkve. To je prvi neophodni korak, koji zadovoljava minimum uvjeta da se sanira dosadašnja šteta i spriječi daljnja.

Vladimir Kapuralin



Izjava povodom smrti Jovanke Broz




Comunicato per la morte del generale Giap

Izjava za javnost SRP-a
povodom smrti generala Võ Nguyên Giáp-a


Dana 4. 10. 2013. umro je u 103. godini života vijetnamski general Võ Nguyên Giáp legendarni vojskovođa koj je porazio francusku i američku vojsku.

General Giap rođen je 25. 8. 1911. u pokrajini Quang Binh u centralnom Vijetnamu u tadašnjoj Francuskoj Indokini. Njegova je obitelj dugo vremena sudjelovala u antikolonijalnom pokretu tako da je 1919. otac generala Giap-a uhapšen i ubrzo umire u francuskom kolonijalnom zatvoru, njegova sestra je isto tako uhapšena i umire nekoliko dana nakon puštanja iz zatvora. Giap već u učeničkim danima sudjeluje u antikolonijalnim protestima, biva izbačen iz škole i sa 13 godina priključuje se jednoj revolucionarnoj marksističkoj grupi. Godine 1930. uhapšen je i proveo godinu dana u zatvoru zbog sudjelovanja u studentskim protestima. Nakon izlaska iz zatvora 1931.g. priključuje se novoformiranoj Komunističkoj Partiji Indokine. Godine 1938. diplomira političke znanosti, počinje raditi kao učitelj povijesti i novinar te ženi se sa svojom prvom ženom Nguyen Thi Minh Giang od koje ubrzo dobiva kćer. U tom razdoblju osniva nekoliko ilegalnih novina, piše za njih i proučava vojnu literaturu. Godine 1939. francuske vlasti zabranjuju komunističku partiju i rukovodstvo naređuje Giap-u da ode u Kinu i pridruži se Ho Chi Minh-u. Odmah nakon njegovog odlaska njegova žena biva uhapšena i osuđena na 15 godina zatvora u kojem ubrzo umire ostavljajući njihovu kćer njenim roditeljima. U Kini Giap uči kineski jezik i proučava djelovanje Komunističke Partije Kine. 1941.g. KP Indokine osniva Viet Minh (Oslobodilačku Frontu Vietnama) a Giap postaje njen glavni obavještajac sa ciljem da uspostavi revolucionarnu bazu na sjeveru zemlje. Sljedeće godine vraća se u Vijetnam sa četrdesetak drugova i uspostavlja u zemlji prve baze Viet Minh-a koje do kraja 1943. narastaju na nekoliko stotina boraca. U 9. mj. 1944. KP Indokine donosi odluku o osnivanju Narodnooslobodilačke vojske Vijetnama a Giap postaje njen prvi komandant, Ho mu naređuje osnivanje prve jedinice za "oružanu propagandu" u 12. mj. To je bila prva jedinica nove vojske koja se sastojala od 31. muškarca i 3 žene, glavna oružja su im bila 17 pušaka i 14 sto godina starih pušaka ostraguša. Ubrzo nakon formiranja jedinica kreće u prve uspješne napade na nekoliko stanica kolaboracionističke francuske vojske. U jednom od tih napada Giap biva ozbiljnije ranjen u nogu. Snage Viet Minh-a su jačale tako da su do 4. mj. 1945. g. brojale oko 5000 boraca. U tom razdoblju američki OSS (preteća CIA-e) počinje obučavati 200 odabranih Giap-ovih boraca koji će 20 godina kasnije činiti srž komandnog kadra Vietnamske Narodne Armije u borbi protiv SAD-a. Sa tom vojskom Giap 28.8.1945.g. ulazi u Hanoi i 5 dana kasnije Ho Chi Minh proglašava Demokratsku Republiku Vijetnam u kojoj Giap postaje ministar unutarnjih poslova a ubrzo nakon toga ministar obrane. Usprkos svim diplomatskim pokušajima da Vijetnam održi svoju neovisnost, Francuska ubrzo poćinje slati svoju vojsku sa ciljem da vrati kontrolu nad nekadašnjom kolonijom. Već nekoliko dana nakon proglašenja neovisnosti počinju oružani sukobi koji prerastaju u otvoreni rat nakon francuskog bombardiranja lučkog grada Haiphong 23.10.1945.g. Nakon 9 godina rata očajni Francuzi pokušavaju da zadrže kontrolu tako što stvaraju jaku vojnu bazu u izoliranom području zvanom Ðiện Biên Phủ poćetkom 1954. General Giap tu preuzima svoju najčuveniju odluku da uništi tada već glavni francuski garnizon. Vijetnamska pobjeda u toj krvavoj bitki koja je trajala manje od 2 mjeseca a označila je povijesnu prekretnicu za sve narode porobljene kolonijalizmom i imperijalizmom. Samo 6 mjeseci nakon te pobjede u Alžiru počinje narodni ustanak protiv Francuske vlasti. General Giap nastavio je rukovoditi vojskom tada novonastalog Sjevernog Vijetnama i od nje stvorio dovoljno jaku snagu da se suprotstavi korumpiranim kapitalističkim vlastima Južnog Vijetnama, Laosa i Kambodže, te njihovim američkim mentorima u ratu koji je trajao skoro 20 godina i odnio oko 4 000 000 života u Vijetnamu, Laosu i Kambodži.
Giap je ostao ministar obrane do 1980.g. te organizirao intervenciju u Kambođi protiv vlasti Crvenih Kmera i obranu Vijetnama u ratu protiv Kine 1979.g. Ostao je potpredsjednik vlade do umirovljenja 1991. Umro je 4.10.2013. u Centralnoj Vojnoj Bolnici u Hanoju u kojoj je boravio od 2009.

Zahvaljujući izdržljivošću i odlučnošću naroda pod mudrim rukovodstvom Komunističke Partije Vijetnama i njenog vođe Ho Chi Minh-a i ključnom ulogom generala Võ Nguyên Giáp-a vijetnamski je narod ostvario pobjedu kakvu će zauvijek pamtiti svi potlačeni na svijetu izborivši se za svoju samostalnost, jedinstvo i socijalizam.

Võ Nguyên Giáp ostati će zauvijek zapamćen kao jedan od najvažnijih revolucionara i boraca za slobodu i socijalizam!

Võ Nguyên Giáp, bác luôn sống mãi!    (Võ Nguyên Giáp živi vječno!)


Davor Rakić
Član predsjedništva Socijalističke Radničke Partije Hrvatske





Paris (Francuska), 4-5 maja 2013.god.:
SRP Hrvatske na Medjunarodnoj konferenciji od PRCF / Dans la première conférence internationale du PRCF

(V. Kapuralin, presidente del SRP di Croazia, è intervenuto con una relazione sulla crisi del capitalismo alla Conferenza internazionale organizzata dal PRCF -Polo della Rinascita Comunista in Francia- a Parigi il 4 e 5 maggio 2013)

Succès éclatant de la première conférence internationale du PRCF!
Intervention de Vladimir KAPURALIN, dirigeant du Parti Socialiste Ouvrier de Croatie (SRP)
КРИЗА КАПИТАЛИЗМА. Излагање Владимира Капуралина на међународној конференцији ПРЦФ у Парису
SRP na Međunarodnoj konferenciji Pole de Renaissance Communiste en France posvećenoj aktualnim događajima u svijetu




V. Kapuralin (SRP, Hrvatska): 8. mart Dan žena (8.3.2013. - i preko JUGOINFO-a)

V. Kapuralin (SRP, Hrvatska): UZ 92. GODIŠNJICU POBUNE RUDARA, DOGAĐAJA POZNATOG KAO LABINSKA REPUBLIKA (7.2.2013.)




Anniversario della morte di Stipe Šuvar

www.srp.hr

29.VI.2012.

Stipe Šuvar


Na danasnji dan 2004 godine umro je doktor profesor Stipe Šuvar, prvi predsjednik Socijalističke radničke partije.

Njegovim odlaskom, na ljevici ovih prostora ali i europi nastala je velika praznina.

Bio je dubok i eksplicitan, socijalizam ili barbarstvo, bez kontraverze koje mu podmeću protivnici.

Članovi Socijalističke radničke partije, nose ga u trajnom sjećanju i ponosni su što su s njim i u najtežim vremenima ostali u kontinuitetu ostvarivanja ideje socijalizma.

Zagreb Predsjedništvo



SRP (Hrvatska): MAJSKA PORUKA RADNIM LJUDIMA I GRAĐANIMA HRVATSKE (1.5.2012. - i na JUGOINFO-u)

Hrvatska 1.5.2012.: SRP PROSLAVIO 1. MAJ (i na JUGOINFO-u)




LICEMJERJE BEZ GRANICA

Imajući u vidu široki spektar metoda, koje se koriste u međunarodnim odnosima, koje imaju za cilj dominaciju i nametanje svoje volje drugima, radi ostvarivanja vlastitog interesa, ne iznenađuje što ti postupci vrlo često nisu ni dobronamjerni ni pravedni. Ne iznenađuje ni licemjerje koje postaje prateća pojava na tim relacijama, mada to saznanje ne umanjuje degutantnost licemjerja.
Ali kada se takve poruke ne upućuju drugoj strani preko granice, već one bivaju izrečene u vlastitom «dvorištu» te strane onda one mogu drastično povrijedit osjećaje i dignitet domicilnog stanovništva.
Njemački ambasador u Beogradu Wolfram Mass, svojom je izjavom na konferenciji «Srbija, Zapadni balkan i NATO-ka 2020. godini» koja je održana 26-27. oktobra 2010. godine u Beogradu, prevazišao sve do tada rečeno na tom području. Njegova izjava u dubokoj je suprotnosti sa aktualnim humanim civilizacijskim dosegom i njena je dijabolika racionalno nepojmljiva.
Wolfram Mass je tom prilikom kritizirao tadašnju vlast u Srbiji što za događaje iz 1999. godine koriste termin «NATO bombardiranje», jer bi to kod mladih naraštaja moglo izazvat negativne konotacije prema NATO-u. On smatra, da bi u Srbiji djeci kad pitaju o tim događajima trebalo objasnit «da je bombardiranje bilo ispravno». Ambasador taj satav potkrepljuje, valjda samo njemu razumljivom usporedbom da kada je on kao mladić gledao ruševine po Njemačkoj poslije rata «nije mrzio one koji su to počinili, jer je bilo onih koji su mogli da mu kažu zašto je to učinjeno»
E sad ono čega je previše ni sa kruhom nije dobro.
Polemizirat sa ambasadorom Massom, po tom pitanju bilo bi bespredmetno, on ima svoj stav, on sprovodi dosljedno politiku svoje vlade i imperijalnog kruga kojemu ta vlada pripada. Tako da nema nikakve sumnje da je to ujedno i stav njegove vlade, koja je tada aktivno učestvovala u agresiji.
Sasvim je razumljivo da bi takva diplomatska izjava u normalnim okolnostima izazvala burnu reakciju. Međutim prešavši preko te izjave domaćini su pokazali zavidau stabilnost probavnog sistema, što samo potvrđuje da je agresor postigao svoj cilj.
Ono što međutim treba istaknuti je činjenica da agresija na SR Jugoslaviju i moguća odmazda kojom bi se mogle objasniti neke aktivnosti saveznika protiv civilnih ciljeva u Njemačkoj potkraj II sv. rata nemaju nikakvih zajedničkih vojnih, niti političkih poveznica.
Između SR Jugoslavije i udruženih sila koje su izvršile agresiju nije bilo objave rata, niti su njene oružane snage u to vrijeme na bilo koji način ugrožavale teritorijalni integritet zemalja agresora.
U slučaju SR Jugoslavije, bila je to akcija poduzeta radi kažnjavanja onih koji su predstavljali posljednju i jedinu prepreku osvajanja prostora u Jugoistočnoj Evropi, kojeg su imperijalistički moćnici pokrenuli nakon pada Berlinskog zida. Dočim razaranje NJemačke spada u dio vojnih operacija za vrijeme rata, protiv protivnika koji je pokrenuo dva svjetska rata, u kojima je živote izgubilo 70-etak milijuna ljudi, kojom prilikom su počinjeni stravični zločini prema ljudskom biču, kakve povjest do tada nije zabilježila. I u tim razaranjima je sasvim izvjesno osim slamanja moral i motivacije za otpor njemačkog stanovništva bio prisutan i element odmazde.
Razlika između razaranja njemačkih gradova u II sv. ratu i civilnih i infrasrtrukturnih ciljeva u SR Jugoslaviji ogleda se i u još jednom bitnom segmentu, a to je upotreba bojnih sredstava. Prilikom NATO agresije upotrebljavana je i municija sa osiromašenim uranom, što stvar dovodi do apsurda, jer kao posljedica ostaje trajno kontaminirano tlo koje ugrožava život i zdravlje budučih generacija, dok prilikom operacija u Njemačkoj, naglašavam to srećom nije korišteno.
Jedina možebitna sličnost između Njemačke nakon II sv. rata i Srbije nakon agresije je taj da je obima oduzet po dio teritorija, Srbiji mimo svih međunarodnih pravnih normativa.
Bez obzira na visoki stupanj «razumijevanja» kojeg ambasador iskazuje kad su u pitanju posljedice rata u njegovoj zemlji, vjerujem da postoji vrlo veliki broj ljudi a tu ubrajam i sebe, koji se ne raduju uništenju Drezdena i pomoru oko 130.000 ljudi civila kao posljedice nekoliko dana uzastopnog bombardiranja. Ne radujem se ni potpunom uništenju Benediktinskog samostana na Monte Cassinu, a još manje od svega me raduje bacanje atomskih bombi na Hirošimu i Nagasaki, akcije do tada bez presedana.
No vratimo se ambasadoru Massu.i njegovoj tezi koja implicira nekoliko vrlo intrigantnih pitanja. Ako u vezi njegove teze primjenimo analogiju, znači li to da bi i kineske vlasti trebale tumačit svojim građanima, kako je bombardiranje njihove ambasade 1999. godine u Beogradu, prilikom čega je bilo i ljudskih žrtava bilo ispravno. Dalje, dali bi i japanske vlasti trebale objašnjavat mladim generaciojama stasalim nakon rata, da je bacanje atomskih bombi na Hirošimu i Nagasaki bilo ispravno. A zašto ne reći, dali bi preostalo autohtono domorodačko stanovništvo Amerike trebalo poučavati svoje naraštaje da je istrebljenje njihovog naroda, kao i 60-ak miliona bizona koji su predstavljali njihovu ekonomsku bazu opstanka bilo ispravno.
Svijesno izostavljajući ono gospodin, mišljenja sam da bi se Wolfram Mass trebao stidit zbog spomenute izjave.

Vladimir Kapuralin
Odgovoran za odnose Socijalističke radničke partije Hrvatske sa inozemnim subjektima.
Srijeda, 21. mart 2012.

na kirilicom






(Buon 8 Marzo! 2012 dal SRP - Partito Socialista dei Lavoratori, Croazia)


U Hrvatskoj se 90tih krenulo putem kolektivnog zaborava i uživaljavanja u matricu nacionalnog i nacionalističkog sistema, te je žena skoro svedena isključivo na ulogu majke/stub hrvatske obitelji. Takvi svjetonazori ni danas nisu zanemarivi; žene su u pravilu nekoliko postotaka manje plaćene od muškaraca za isto radno mjesto sa istim stupnjem obrazovanja, na ženama u Hrvatskoj se eksperimentira u okviru zakona o MPO kojim se političke elite poigravaju i kalkuliraju, vjerske organizacije otvoreno pokušavaju penetrirati u obrazovni sistem, itd.
 
Danas se slobodnije prisjećamo Međunarodnog dana žena, sada se po tom pitanju rijetko prišiva etiketa koja ga posve krivo tumači; s obzirom je riječ o datumu kojeg su UN proglasile međunarodnim praznikom, pod jakim utjecajem feminističkih pokreta iz 70tih godina prošlog (20.)stoljeća. Osmi ožujka /marta simbolizira emancipaciju žena s početka XX stoljeća; u vremenu industrijske ekspanzije i proizvodnje u vrlo teškim uvjetima rada, kada je iscprljenost ili čak ugrožen život bio svakodnevnica. Tako se prisjećamo i požara u tekstilnoj tvornici u New Yorku, kada je poginulo 140 radnica, kao što se sjećamo i prvog obilježavanja Dana žena koji je organizirala Socijalistička partija Amerike 1909. godine, što je dvije godine kasnije potvrdila i Socijalistička Internacionala, na prijedlog Klare Zetkin.
 
Dvadeseto stoljeće je ženi omogućilo obrazovanje, pravo glasa, ohrabrilo smjelost da nosi hlače, moderan kupaći kostim i ostale modne detalje po svom izboru, gradi karijeru i sudjeluje u javnom životu, od showbusiness do politike ili obavljanja vojne službe. No, u nekim djelovima svijeta žene se sakati, brutalno kažnjava ili čak ubija za prijestupe koji su u drugom dijelu svijeta prihvatljiv način života. Svijet ne funkcionira po jednakim pravilima, iako su ljudi svugdje jednako sretni ili nesretni, karakterno dobri ili pokvareni,razlika je jedino u tome koliko ih sistemi uspjevaju držati pokornima; bilo preko radne ovisnosti ili silom.
 
Potpuna jednakost ljudi u smislu rodne, vjerske, rasne, nacionalne pripadnosti ili temeljem spolne orijentacije nije ni naša stvarnost, iako tzv zapadna civilizacija baštini mnoge demokratske odredbe i vrednote. Istinska je nejednakost uzidana u temelje te iste Zapadne civilizacije, koja iako bogatija od nerazvijenog i gladnog svijeta, bilježi veliko raslojavanje, osiromašenje i čak elemente postupnog raspada. U našem neposrednom okruženju su žene koje rade za “minimalac” u velikim trgovačkim lancima, opis radnog mjesta zahtjeva ljubaznost i koncentraciju – trgovina je ipak još jedina preostala cvjetajuća grana u ovoj zemlji; zatim prosvjetne radnice koje se srame javno izgovoriti koliki im je iznos mirovine kada je strpljivo zarade, službenice/činovnice, liječnice, novinarke itd Te veliki broj nezaposlenih žena koje miomilazi ovaj segment potplaćenost ili općenitog nezadovoljstva uvjetima rada.
 
Ako smo svojevremeno zaboravili i ovaj Međunarodni dan žena, dobivši nove vjerske praznike ili one koje nameće politička elita, možda smo -kao društvo- zaboravili i da je pravedniji život moguć i da ga možemo ostvariti ako o njemu razmišljamo, razgovaramo i na njega se pripremamo kroz politički rad.
 
Dan žena je nekome prilika da supruzi, djevojci, sestri, majci, kolegici..pokloni cvijet, a drugome možda podsjetnik i na društvo u kojem moramo biti jednaki pred zakonom – ljudska bića koja se nadopunjuju i obogaćuju zajednicu u svojoj različitosti.

SOCIJALISTIČKA RADNIČKA PARTIJA HRVATSKE za ekonomsku, socijalnu i političku demokraciju

---
Vijest koju Slobodna Dalmacija nije htjela objaviti :

Socijalistička radnička partija Hrvatske
Gradska organizacija Split
Zvonimirova 35 Split

Predmet: Izjava za javnost povodom 8. marta, Međunarodnog dana žena
 
Bunom tekstilnih radnica, u New Yorku 8. marta 1857. godine, žene pokreću nezaustavljivu borbu za svoja prava i društveni položaj, a od kada je Socijalistička partija Amerike prva obilježila Dan žena, on sve više dobiva planetarni značaj. Kako od početka ovaj datum predstavlja i klasnu borbu, da bi otupio njegov značaj, razvijeni kapitalistički Zapad mu je, svodeći ženu na majku i ljubavnicu, suprotstavio dva konzumeristička dana - Majčin dan i Valentinovo.
Danas možemo reći da borba žena nije bila uzaludna i da se mnogo toga promijenilo, posebno na formalnoj, zakonodavnoj razini. Šta se naše zemlje tiče, formalna ravnopravnost je uglavnom zadovoljena, ali dnevna praksa, posebno na nižim društvenim razinama govori o mnogim problemima. Dok u visokoj politici ima 20-25% žena, na lokalnoj razini je to 5-6%; čest je slučaj da je za isti posao žena manje plaćena; među nezaposlenima prednjaće žene, kao i u radu na crno; žrtve nasilja većinom su žene... Danas se težište borbe sa zakonodavnog plana mora seliti u sferu primjene zakona, organizacije društva, edukacije i u porodicu. I koliko god da je žena de facto jači spol, učinimo sve da  ne mora i dalje nositi tri kantuna kuće!
Socijalistička radnička partija svim ženama čestita 8. mart, Međunarodni dan žena!
 
                                                                                Presjedništvo Gradske organizacije Split



Zagreb, 17. siječanj 2012.

IZJAVA SRP-a POVODOM REFERENDUMA O ULASKU U EU: NE!

Socijalistička radnička partija Hrvatske protivi se uključivanju Hrvatske u Evropsku Uniju, jer to naprosto nije ni zahtjev ni interes njenih građana, nego diktat evropskog multinacionalnog kapitala i njegovih moćnika, te samo uskih interesa domaće nove klase koja je hrvatsko radništvo i narod posljednjih dvadeset godina opljačkala i naš život srozala na najnižu razinu, pa bi se upravo tako i distribuirala i ta neka možebitna korist od ove asocijacije.
EU nije politička zajednica evropskih naroda, kako nas vladajuća kasta uporno zasljepljuje, nego asocijacija krupnoga kapitala, banaka i njihova tržišta, u kojoj su narodi tek najamna radna snaga, potrošači i agregatna potražnja, i koji žive po sociološko-kulturološkom diktatu toga kapitala. Stoga EU nije ni narodna, ni pravedna, ni zajednica. Ne pruža jednake mogućnosti svima pa prema tome nje ni široka. Njena politička paradigma je takozvano slobodno tržište, kao neka datost, a sve ostalo su „devijacije“, pa nije ni demokratska, jer se demokracija i slobodno tržište ne poklapaju, nego međusobno suprotstavljaju. EU je naprosto kapitalistička i stoga, na duži rok, neodrživa.
Naročito nakon usisavanja takozvanih tranzicijskih zemalja, u njoj će se, samo u nešto „evropskijoj“ formi, artikulirati nejednaka razmjena i sve nejednakosti između jakih i homogenih privreda s jedne, te slabih, dezartikuliranih, rubnih i tranzicijskih privreda s druge strane, socijalnih slojeva i klasa, većih i malih naroda, baš kao što se to manifestira i na globalnoj razini između razvijenog kapitalističkoga centra i nerazvijene periferije (i poluperiferije) trećega svijeta, i produbljivati razlike u razvijenosti, kao što su se one dramatično produbljivale tokom cijelog dvadesetog stoljeća i povećale za skoro trideset puta. To je temeljni zakon akumulacije kapitala u svjetskim razmjerima. Iz toga izvlačimo zaključak da se nerazvijenost perifernih i tranzicijskih zemalja ne može prevladati prostim uključivanjem u asocijacije razvijenoga centra jer se time procesi koji produbljuju nejednakost ne usporavaju, nego ubrzavaju i pojačavaju. Slobodno tržište koje bogati promoviraju, samo je dobar medij da se ta nejednakost produbljuje, a kapital koncentrira prema centru. Naravno, dok cijeli poredak ne završi u kaosu.

Nejednakost o kojoj govorimo, već je dramatično uznapredovala u odnosima tranzicijske Hrvatske i razvijene Evrope. Jer, tranzicija i nije ništa drugo nego ekonomsko, političko i pravno prilagođavanje bivših socijalističkih struktura potrebama stranog multinacionalnog kapitala, a to se od sredine 1990-tih i odvija. Naime, podržavljenjem i kasnijom privatizacijom, nekompetentnim vođenjem i pljačkom, uništenu privrednu strukturu Hrvatske evropski kapital je restrukturirao prema svojim zahtjevima, a ne domaćim potrebama, pa su današnji industrijski pogoni, banke i trgovački centri, zapravo pogoni velikih multinacionalnih korporacija iz EU-a, koji sa tim matičnim centrima i razmjenjuju, pa domaći pogoni nestaju, a time i nacionalna ekonomija. Naravno, u svijet odlaze i multiplikativni učinci, pa i eventualno ostvarivani privredni rast na domaćem terenu nije istovremeno i razvoj. To je fenomen razvoja nerazvijenosti kojega oličava nepovoljna privredna struktura, prilagođena servisiranju stranih multinacionalnih korporacija i banaka, te pad industrijske proizvodnje, naročito one teške, i rast nezaposlenosti. Ova svojevrsna kolonijalizacija je zapravo trajni izvor recesije, koja u Hrvatskoj traje već dvadeset godina, a ne svjetska kriza kao što nas uvjeravaju zvaničnici. To je pravi razlog da se ni industrijska, ni poljoprivredna proizvodnja, ni zaposlenost nisu vratili na razinu iz 90-te. Na toj tranzicijskoj paradigmi, ne samo da nema izlaza iz krize, već nema ni opstanka Hrvatske.
Svakom pametnom moralo bi biti jasno da i formalnim uključivanjem u Evropsku Uniju (kako vidimo EU je već ušla u Hrvatsku), procesi inaugurirani od strane multinacionalnog kapitala, koji su i do sada dezartikulirali našu privredu, bit će samo olakšani pa se na tom putu i ne mogu tražiti izlazi za Hrvatsku. Taj put može samo voditi u još nesmiljeniju eksploataciju već devastirane Hrvatske. Prvo je u Hrvatsku ušla strana banka, onda strana korporacija preuzima domaće pogone, a iza toga umaršira NATO kako bi taj kapital štitio. Završni čin je uključivanje Hrvatske u Evropsku Uniju kako bi se uspostavila i neposredna zakonska ingerencija nad tim kapitalom, ne prepuštajući ga „hirovitostima“ nekakve hrvatske vlade, osobito ako bi ona, ne daj bože, bila socijalistička.

Ako ovaj kolosalni problem pred nama naš malograđanin ne vidi, nego se raduje što mu eto neće trebati pasoš na granici, a ucviljena majka što će njezin sin moći studirati i tražiti posao širom Evrope, onda na njih uopće ne treba trošiti riječi.

Cijeli scenarij Socijalistička radnička partija ne može podržati. Naprotiv, mora mu se suprotstaviti, kako zbog izložene argumentacije, tako i zbog sasvim praktičnog razloga s pozicija lijeve i revolucionarne partije. Naime, posve je jasno da će evropski institucionalni okvir, utemeljen na Maastrichtu, dodatno ojačati poziciju kapitala i sutra će svakako biti teže pružiti otpor njegovoj dominaciji. To nikako ne znači da ćemo mi, kao klasno orijentirana partija, nespremni dočekati ishod odluke, kakva god ona bila, odnosno sasvim sigurno ćemo, u slučaju referendumskog opredjeljenja za EU, odmah pristupiti radikalnom repozicioniranju partije te ćemo snažnijom suradnjom s drugim lijevim snagama na međunarodnoj sceni dati svoj doprinos jačanju evropskog radničkog pokreta, kako se to od nas i očekuje.
Izlaz za Hrvatsku vidimo u autentičnom razvoju. To je zahtjev kojim se ovladava vlastitim razvojem, a ne prepušta ga se drugima (što se događa na takozvanom slobodnom tržištu na kojem vladaju jači), i usredotočuje se na korištenje vlastitih komparativnih prednosti i resursa, što pretpostavlja stvaranje privredne strukture iznutra koja osigurava vlastiti dinamizam razvoja i punu zaposlenost. To se ne može ostvariti prepuštanjem tokovima slobodnoga tržišta, bez vlastite strategije i usmjeravanja razvoja. Nema tu nikakve autarkije s kojom nas zvaničnici plaše. Naprotiv, autentični razvoj također traži integracije, ali integracije sa sebi ravnima. Za nas, to su zemlje regije (bivše jugoslavenske republike i šire) i zemlje trećega svijeta, a sa Evropskom Unijom bilateralno. To nipošto nije otklon od Evrope, nego od grube eksploatacije.
Suprotstavljajući se Evropskoj Uniji, mi ne vezujemo svoje zastave ni s onima koji viču protiv EU, ali samo zato što smatraju da je čovjek odlučujuće određen organskoj pripadnosti svojoj naciji ili rasi, kao mističnom jedinstvu prirodnog i povijesnog, pa je time nacionalna država entitet višega reda, a čovjek, pojedinac, nižeg. Stoga oni uvijek slijepo brane državu, a zanemaruju što se događa s čovjekom. Nestankom države, za njih nestaje i čovjek, što naravno nije točno, bez obzira što narodi teže svojoj državi.
Mi, dakle, nismo protiv Evrope kao takve, već protiv Evrope Maastrichta. Socijalisti su prvi sanjali udruženu Evropu, i dalje je sanjaju, ali Evropu rada i naroda. EU to nije!


Ivan Plješa, dipl.oec.
Predsjednik SRP-a

Isto pročitaj: Vladimir Kapuralin: EU će nam dodatno oteti dostojanstvo (i na JUGOINFO-u)


Conferenza stampa della sezione istriana della SRP (Partito socialista dei Lavoratori della Croazia)
Pola, 8 agosto 2011

L'ingerenza del Vaticano sui beni della chiesa in Croazia


Le pretese del Vaticano di dirigere e amministrare i beni mobili e immobili in Croazia ci fanno ritornare al Medioevo e al Feudalesimo, quando il potere della chiesa era al di sopra di quello temporale.

Di questo, oltre che i fatti storici, parlano gli stessi fatti attuali perchè l'atteggiamento condiscendente e le relazioni feudali sono una spiccata caratteristica, permanentemente presente in Croazia dagli anni Novanta in poi.

Anche durante l’ultima visita del Papa in Croazia, costosa e inutile a nostro avviso, i rappresentanti del governo e delle altre entità istituzionali hanno fatto a gara tra di loro nell’adulazione e a baciare la mano al Papa, assurgendo a massima autorità morale l’istituzione più retrograda della storia ed il suo capo. Riconosciamo e ci rallegriamo per il fatto che in questa istituzione conservatrice sono state e sono tuttora presenti singole persone che si distinguono per le proprie posizioni e azioni in relazione ad alcune questioni.

Tralasciamo il merito della diatriba tra il Vaticano e il clero istriano, evidentissima in questo caso, e non vogliamo in essa addentrarci. Allo stesso modo però neghiamo ogni diritto d’ingerenza della chiesa negli affari statali e terreni. Queste ultime intromissioni violano anche le relazioni internazionali e possono avere implicazioni attualmente imprevedibili.

In questo caso si intrecciano molte circostanze torbide. La Croazia nel 1990 non aveva bisogno di denazionalizzare i beni immobili in questione [il monastero di Daila, vicino Parenzo, e i terreni circostanti, di inestimabile valore commerciale - ndt]. Il governo locale ha poi commesso un errore irreparabile, trasformando il terreno agricolo in terreno edificabile per permettere così l’arricchimento speculativo di persone o gruppi di persone.

E' inutile che l’ IDS (Dieta Democratica Istriana) ora versi “lacrime di coccodrillo”! Il danno commesso da loro precedentemente, la trasformazione di terreni agricoli in edificabili, vendendoli agli stranieri, è quasi incommensurabile rispetto a questo. Innanzitutto con l’Arenaturist, Barbariga, Dragonera ed ora anche con il litorale polese.

Tutto questo è la conseguenza della speculazione sui beni della società all’interno del sistema capitalista: soltanto con l’abolizione di questo sistema retrogrado e ingiusto sarà possibile rimediare al danno. Danno arrecato a tutti i cittadini dell’Istria.


Vladimir Kapuralin (responsabile esteri)
KONFERENCIJA ZA ŠTAMPU SRP-a ISTRE
Mjesto održavanja: Pula
Vrijeme održavanja: 8. VIII 2011.

Uplitanje Vatikana u crkvenu imovinu u Hrvatskoj


Pretenzije Vatikana da upravlja i raspolaže pokretnom i nepokretnom imovin Hrvatskoj vraćaju nas o srednji vijek i feudalno doba, kad je crkvena vlast bila ispred svijetovne.

Osim povjesnih činjenica, tome u prilog govore i aktualna događanja, jer su snisishodljivost i vazalni odnosi glavno obilježje feudalnih odnosa. A snisishodljivost i vazalni odnos prema crkvi je permanentno prisutno u Hrvatskoj, od 90-ih na ovamo.
I prilikom nedavnog rastrošnog i nepotrebnog diolaska Pape u Hrvatsku predstavnici vlasti i ostalih institucija sistema, su se takmičili tko će se dublje poklonit pred nim i ljubit mu ruku.
A najretrogradniju instituciju u povjesti i njenog poglavara proglašavali moralnom vertikalom. Priznajemo i cijenimo, da je i u takvoj konzervativnoj instítuciji bilo, al danas je pojedinaca koji su se izdvajali u svom stavu i djelovanju u odnosu na pojedina pitanja.

Prepucavanja između Vatikana i istarskog svećenstva, koje je u ovom slučaju evidentno, zaobilazimo o širokom luku i ne želimo se u njih upuštat, kao što odričemo pravo crkvi da se upliće u državne i svijetovne stvari. A ovo najnovije uplitanje zadire i u međunarodne odnose koji mogu imati za sada nesagledive implikacije.

U ovom slućaju isprepliće se mnoštvo nečasnih događanja. Hrvatska 90-ih nije trebala denacionalizirati spomenuti objekt sa nekretninama koje mu pripadaju, kasnija lokalna vlast učinila je nepopravljivu štetu pretvaranjem poljoprivrednog zemljišta u građevinsko i time omogučila špekulativno bogaćenje pojedinaca ili grupa.

IDS nema razloga da lije «krokodilske suze» jer je šteta o kojoj se u ovom slučaju radi i doslovce zanemariva u odnosu na onu koja je počinjena rasprodajom objekata i zemljišta strancima koje su oni počinili. Prije svega Arenaturist, Barbariga Dragonera i sada Pulsko priobalje.

Sve je to posljedica pretvorbe društvene imovine u špekulativnu unutar kapitalističkog sistema i samo ukidanjem tog retrogradnog nepravičnog sistema bit će moguće ispraviti štetu.
Počinjenu stanovnicima Istre.


Kapuralin Vladimir



Documentazione precedente:

SRP (Croatia): The operation of distorting the history of the Second World War in education / L’operazione di distorsione storica della Seconda guerra mondiale nel sistema educativo (5/2/2010, anche su JUGOINFO)

Pula / Pola 1.5.2009.: Primo Maggio, lo spettro della Jugoslavia si aggira per la Croazia / Policija privela dvojicu mladića zbog zastave SKJ

Vladimir Kapuralin (SRP, Croazia): Saluto alla manifestazione antifascista del 25 Aprile 2008 a Firenze / PROSLAVA u Firenzi 25.4.2008. god.

SRP Hrvatske SUL RICONOSCIMENTO DEL KOSOVO DA PARTE DELLA REPUBBLICA DI CROAZIA / REGARDING THE REPUBLIC OF CROATIA´S RECOGNITION OF KOSOVO




Coordinamento Nazionale per la Jugoslavia - onlus
 
sito internet: http://www.cnj.it/
posta elettronica: jugocoord(a)tiscali.it
notiziario telematico JUGOINFO:
http://groups.yahoo.com/group/crj-mailinglist/messages