Per 20
anni l'Enciclopedia Britannica ha continuato a
riportare la frase:
"IN BOSNIA... I
FASCISTI CROATI HANNO DATO INIZIO AD UN
MASSACRO DI SERBI CHE, NELLE INTERE CRONACHE
DELLA II GUERRA MONDIALE, E' STATO SUPERATO
PER BARBARIE SOLAMENTE DALLO STERMINIO DI
MASSA DEGLI EBREI POLACCHI."
Il mondo ancora non conosce la straziante morte di
centinaia di migliaia di esseri umani innocenti :
Serbi, Ebrei, popolazione Rom (Zingari), uomini,
donne e bambini che hanno incontrato la loro
terribile fine nel campo di sterminio di
Jasenovac. II mondo ancora non sa che una bandiera
quasi identica alla bandiera dei sanguinari
assassini nazisti è ancora una volta sventolata
sui martiri di Jasenovac.
Il mondo rimane silenzioso laddove esso dovrebbe
urlare per lo sdegno e l'incredulità. I nazisti
croati non solo se la sono cavata riguardo ad un
assassinio - essi cercano di farla franca rispetto
ad un intero olocausto.
Dovremmo permettere che questo accada? Dovremmo
rimanere silenziosi? Non siamo dunque un
silenzioso complice di questo gigantesco
olocausto?
Il 22 Aprile 1945 oltre un migliaio di internati,
sopravvissuti del campo di sterminio croato di
Jasenovac, ha tentato una disperata fuga da una
orrenda morte certa. Solo ottantotto hanno
raggiunto la liberta per raccontare l'orrore che
avevano lasciato dietro di se.
E' un'ironia della giustizia che la 59esima
giornata di commemorazione di questa tragedia, e
delle centinaia di migliaia di altre vittime degli
ustascia croati sepolte nel campo di sterminio di
Jasenovac, sia contraddistinta dalla pubblicazione
del libro revisionista "Jasenovac 1941-1945, Campo
di Lavoro e di Morte" della signora Natasa
Mateusic, curatore del Museo Jasenovac.
Dopo che l'Archivio Jasenovac e gli oggetti furono
trasferiti, di ritorno dal Museo Americano
dell'Olocausto di Washington DC, al Museo
Jasenovac, le autorità croate hanno assunto un
nuovo atteggiamento nella preparazione della
mostra delle testimonianze commemorative. Nella
nuova sistemazione, non ci sarà alcuna esposizione
di strumenti di uccisione, mazzuoli, stiletti,
ceppi, catene, ne' lo speciale coltello ricurvo
conosciuto con il nome infame di "coltello serbo"
(usato dagli ustascia croati per tagliare
velocemente la vena giugulare delle vittime). Con
tale premessa, escogitata dagli esperti della
istituzione del Museo croato, Jasenovac sarà
ulteriormente un luogo di orrore che mette in
mostra corpi mutilati e decomposti e documentari
filmati della bestiale distruzione croata di
esseri umani. Come ha detto la signora Natasa
Jovicic, Direttrice del Memoriale di Jasenovac :
"Noi non intendiamo legittimare l'uccisione,
vogliamo invece commemorare le vittime."
La mostra "Jasenovac - Il sistema dei campi di
sterminio ustascia", organizzata dal Museo della
Vojvodina e dal Museo delle vittime di Genocidio
di Belgrado, presentata alla Prima Conferenza
Internazionale su Jasenovac tenutasi a New York
nell'Ottobre 1997 nonchè alla Seconda Conferenza
Internazionale su Jasenovac tenutasi a Banja Luka
e Donja Gradina (Repubblica Srpska) nel Maggio
2000, fu etichettata nel succitato libro della
signora Mateusic come una "propaganda
dell'inclinazione della popolazione croata al
genocidio" (pag.158). Nello stesso libro, la Terza
Conferenza Internazionale su Jasenovac tenutasi a
Gerusalemme nel Dicembre 2002, era vista come un
"percorso nello spirito del sospetto verso la
Croazia in generale, con accuse implicite, che
ancora cela la verità sul Campo di Jasenovac e sul
numero delle sue vittime". La nuova mostra
di Jasenovac non menziona il genocidio che
gli ustascia commisero contro gli internati Rom.
Durante il 2003 sono stati pubblicati molti libri
su Jasenovac. L'autore del libro "Jasenovac -
Cifre" , Mladen Ivezic, minimizza grossolanamente
il numero delle vittime trucidate nel Campo di
Jasenovac. Questa è una citazione dalla
conclusione del suo libro: "Nel campo di
concentramento e di lavoro di Jasenovac, e cioè in
tutte le officine del campo ed in tutti i settori,
nei luoghi di lavoro come le foreste eccetera,
incluso anche il Campo di Stara Gradisca, a
seguito di tutte le cause possibili, probabilmente
il numero totale delle vite perdute varia fra
1.000 e 2.000, eventualmente 3.000, ma è
impossibile che siano morte più di 5.000 persone"
(pag.200). Un membro dell'Accademia Croata delle
Scienze e delle Arti, Josip Pecaric, nel suo testo
"Libri Maliziosi" (Nepocudne Knjige) elogia
conclusione tratta dall'autore Ivezic, come una
"nuova scoperta scientifica".
Narcisa Lengel-Krizman nel suo libro "Il genocidio
dei Rom - Jasenovac 1941" dichiara che "il numero
dei Rom uccisi in Croazia può, con una ragionevole
certezza, essere stimato a malapena in 8.500"
(pag.62). Che queste cifre dei Rom morti per mano
degli ustascia siano false è dimostrato dal
seguente episodio. Durante la mia visita a
Jasenovac nel Giorno della Memoria 2002, il signor
Dragoljub Ackovic, Presidente dei Rom, mi ha
portato ad un luogo di sepoltura a Ustica, Donja
Gradina, dove giacciono le ossa di circa 12.000
Rom massacrati dagli ustascia croati.
Quando il Premier della Croazia, Ivo Sanader, ha
recentemente fatto visita al memoriale di
Jasenovac, il Presidente del Consiglio del
Memoriale di Jasenovac, Slavko Goldstein, ha
dichiarato che non più di 80.000 internati sono
morti nell'intero complesso dei siti di uccisione
a Jasenovac. Questa cifra combacia abbastanza con
la posizione del Museo Americano dell'Olocausto di
Washington, che stima il numero delle vittime in
circa 90.000. Il Museo delle vittime del Genocidio
di Belgrado, cinque anni or sono ha compilato un
elenco di 79.800 vittime con nomi e cognomi,
numero che è la cifra minima ed indica che il
numero delle vittime è di gran lunga più alto. La
nuova Enciclopedia del Genocidio porta il numero
delle vittime di Jasenovac a "centinaia di
migliaia". Un ricercatore in materia di crimini
degli ustascia croati commessi a Jasenovac,
Dragoje Lukic, ha compilato un elenco di 19.432
bambini di età compresa fra neonati di un giorno e
ragazzi di 14 anni, con i loro nomi e cognomi.
Durante la Terza Conferenza Internazionale su
Jasenovac, tenutasi a Gerusalemme il 29 e 30
Dicembre 2002, ho presentato a Yad Vashem un
elenco con i nomi di 1.911 bambini ebrei che sono
stati crudelmente massacrati nei campi di
Jasenovac.
Alla Prima Conferenza Internazionale su Jasenovac
(New York, NY, 1977), il dottor Eli Rosenbaum,
Direttore dell'Ufficio Investigazioni Speciali del
Dipartimento della Giustizia americano, ha
presentato un documento del Comando di occupazione
Tedesco, datato 6 Dicembre 1943, proveniente dagli
Archivi Nazionali americani e preannunciato dal
Dipartimento di Stato Americano, che rivela che il
numero delle vittime fu di 120.000 nel campo di
Jasenovac e di 80.000 nel campo di Stara Gradisca.
Così, il numero totale delle vittime di entrambe
le località, riferito al 6 Dicembre 1943,
ammontava a 200.000. Questo numero è
significativamente aumentato attraverso i
successivi, anche più sanguinosi, due anni 1944 e
fino al 22 Aprile 1945. La Commissione di Stato
sui Crimini di Guerra della II Guerra Mondiale,
nel suo Rapporto per la Commissione Internazionale
sui Crimini di Guerra (1946) ha stimato il numero
delle vittime di Jasenovac fra 500.000 e 600.000.
L'Enciclopedia dell'Olocausto si è attestata sulla
cifra di 600.000.
Nel suo libro "Jasenovac 1941-1945 - Campo di
lavoro e di morte", Natasa Mateusic, rlferendosl a
Slavko Goldsteln, non rlconosce l'autorità della
Commissione Internazionale e nemmeno la
Dichiarazione di Gerusalemme. Una delle
conclusioni portate nella Dichiarazione richiesta
per la prossima (la Quarta) conferenza
internazionale da tenersi nella località di
Jasenovac, in Croazia, o al Centro UNESCO di
Parigi, è stata l'idea di preservare il Complesso
del Memoriale di Jasenovac, attualmente suddiviso
nei territori sia della Croazia che della
Repubblica Srpska (Bosnia-Erzegovina), come un
Retaggio Universale sotto la protezione
dell'UNESCO, come è stato fatto con il campo di
sterminio di Auschwitz (Retaggio Universale # 80).
Goldstein e Mateusic concludevano nel loro libro
che il Museo del Memoriale di Jasenovac (JUSP)
dovrebbe organizzare per conto proprio un simposio
internazionale al campo di Jasenovac, estendendo
l'invito ai membri individuali che hanno
presieduto la Terza Conferenza Internazlonale dl
Jasenovac a Gerusalemme nel 2002, ma non alla
Conferenza come istituzione.
In questo Giorno della Memoria, chiedo, ai
sostenitori della necessità di denunziare e
preservare la verità su Jasenovac, di organizzare
urgentemente un incontro di una commissione
internazionale su Jasenovac, e propongo che
l'incontro sia presieduto dal Dr. Bernard Klein,
con il Dr. Michael Berenbaum, il Prof. Walter
Roberts, il Dr. Efraim Zuroff (Gerusalemme),
Vanita Singh (India), il Dr. Marco Aurelio Rivelli
(Italia), la Dr.ssa Jelena Guskova (Russia), il
Prof. Dr. S. Zivanovic (Londra, GB), Alexis Troude
(Francia), il Dr. Rajko Dolecek (Repubblica Ceca),
il Prof. Ian Hancock (Organizzazione
Internazionale Rom), il Dr. Milan Bulajic
(Coordinatore). La Commissione doVrebbe portare
avanti il seguente programma:
* Adempimento della Dichiarazione di Gerusalemme
* Preparazione della Quarta Conferenza
Internazionale su Jasenovac
* Valutazione dei nuovi progetti sul complesso del
Memoriale di Jasenovac
* Attivarsi per porre il complesso del Memoriale
di Jasenovac sotto l'UNESCO - protezione Retaggio
Universale
In questo Giorno della Memoria bisognerebbe
ricordare che il Ministro ustascia della Polizia,
Andrija Artukovic, non è stato processato a
Zagabria, nel 1986, per il genocidio commesso sui
serbi cristiani ortodossi, sugli ebrei e sui rom,
e che anche l'ex comandante dei campi di genocidio
di Jasenovac, Dinko Sakic, nel 1999 a Zagabria non
fu processato per genocidio. Tuttavia la Corte
d'Appello de L'Aja, il 19 Aprile 2004, tre giorni
prima del Giorno della Memoria, ha confermato la
sentenza della Camera Processuale sul presunto
genocidio dei musulmani bosniaci a Srebrenica, nel
luglio 1995, contro il Generale Radislav Krstic,
ex Comandante dei Corpi serbi "Drina".
In un recente confrontro alla Radio "Europa
Libera" con un rappresentante della Federazione
dei musulmani di Bosnia, Jasmin Odabasic, ho
sostenuto, nella mia qualità di Dottore in Diritto
Internazionale, che l'Esercito della Repubblica
Srpska non aveva commesso un genocidio sui
musulmani bosniaci a Srebrenica. Possono esserci
stati dei crimini per vendetta, che dovrebbero
essere legalmente investigati e perseguiti
identificando sia le vittime che i perpetratori.
(Per esempio, ci sono testimonianze di mercenari
che, indossando uniformi dell'Esercito della
Repubblica Srpska, hanno ucciso dei musulmani
impiegati alle Poste, allo scopo di incolpare i
serbi dei loro crimini. Questi mercenari erano
pagati in oro, 12 kg, marchi, valuta tedesca, e ad
alcuni è stato procurato un lavoro in Kosovo e
Zaire).
La Federazione Bosniaca [croato-musulmana] ha
citato in giudizio alla Corte Internazionale di
Giustizia de L'Aja i serbi e la Jugoslavia per un
presunto genocidio contro i musulmani di Bosnia,
chiedendo un risarcimento di 200.000 miliardi di
dollari americani, in accordo con gli avvocati di
parte civile.
II nuovo governo jugoslavo ha ritirato la sua
contro-accusa per il genocidio dei musulmani sulla
popolazione serba in Bosnia e nell azona di
Srebrenica, senza la richiesta di una reciproca
ritrattazione delle incriminazioni da parte dei
musulmani. In aggiunta, anche la Croazia sta
citando in giudizio i serbi e la Jugoslavia per un
presunto genocidio, dimenticando il suo proprio,
quel genocidio reale che i croati hanno commesso
contro i serbi di Krajina nello stesso anno 1995
del presunto genocidio serbo a Srebrenica.
(L'ultimo censimento croato indica che c'è solo il
4,2% di serbi attualmente in Croazia, a fronte del
12,3% prima del furibondo attacco croato sui serbi
nel 1991 e dopo).
Nel Settembre 2002 il Direttore ed i Comitati
d'Amministrazione e di Supervisione del Museo
delle Vittime di Genocidio di Belgrado sono stati
licenziati, ed il Museo è stato ricollocato nella
città di Kragujevac. II Dr. Milan Bulajic,
fondatore e direttore del Museo per 10 anni, è
stato interdetto dal rientrare e persino dal
reclamare i suoi documenti personali ed i
manoscritti e le attrezzature d'ufficio che egli
aveva fornito al Fondo per la Ricerca sul
Genocidio.
In questo Giorno della Memoria, io chiedo ai
serbi, agli ebrei, ai rom ed ai loro amici ed a
tutti gli altri coinvolti in questi avvenimenti
avversi, di dare una mano ed aiutare a continuare
la battaglia per mantenere la verità di Jasenovac
viva e visibile. I contributi per il Fondo per la
Ricerca sui Genocidio, che è la sola istituzione
legale attiva dedicata alla ricerca sul genocidio
commesso sui territorio della ex Jugoslavia, che
ora continua inesorabile in Kosmet contro i
non-albanesi, possono essere convogliati a:
|
У току 20 година
Енциклопедија Британика (Encyclopedia
Britannica) понавља реченицу:
„... У БОСНИ ... ХРВАТСКИ
ФАШИСТИ СУ ЗАПОЧЕЛИ МАСАКР СРБА, КОЈИ ЈЕ У
ЦЈЕЛИНИ АНАЛА ДРУГОГ СВЈЕСКОГ РАТА
ДИВЉАШТВОМ ПРЕВАЗИЂЕН САМО МАСОВНИМ
ИСТРЕБЉЕЊЕМ ПОЉСКИХ ЈЕВРЕЈА ...”
Свијет још није упознат са мученичком
смрћу хиљада невиних људских бића, Срба,
Јевреја и ромског народа (Цигана), људи, жена
и дјеце који су доживјели стравичан крај и
смрт у логору Јасеновац. Свијет не зна да се
скоро истовјетна застава са заставом
нацистичких убица поново вије над мученичким
Јасеновцем.
Свијет ћути када би требало да јауче у
шоку и невјерици. Хрватски нацисти су не само
избјегли одговорност за убиства — настоје да
побјегну и од масовног холокауста.
Смијемо ли дозволити да се то деси? Да
ли ћемо даље ћутати? Зар ћутањем не постајемо
саучесници овог гигантског холокауста?
На дан 22. априла, 1945. године преко
хиљаду заточеника-осуђеника на смрт хрватског
логора смрти Јасеновац, у очајничком јуришу на
бодљикаве жице покушали су бег из пакла у
жуђену слободу. Само осамдесетосам очајника је
до ње стигло.
Потресна је иронија да се педесетдевета
годишњица сећања на овај историјски пробој
мученика логора, и стотина хиљада осталих
жртава усташког геноцида у Јасеновцу,
обиљежава објављивањем књиге кустоса Музеја
Јасеновац, Наташе Матеушић, „Јасеновац
1941-1945, логор смрти и радни логор”.
Послије враћања архива Јасеновца из
Музеја холокауста у Вашингтону, у току је
припрема нове хрватске поставке Спомен музеја
Јасеновац „у којој више неће бити изложени
маљеви, каме, окови, ланци,” као ни
специјалитет усташког клања у овом логору
смрти, злогласни криви нож звани „србосјек”.
Према новом приступу хрватских струцњака за
музеје, Јасеновац неће више бити „мјесто
ужаса”, са фотографијама лешева и стравичним
документарним филмом о убијању. „Више нећемо
давати легитимитет убијању него ћемо
комеморирати жртве!” изјавила је Наташа
Јовичић, управник Спомен подручја.
У књизи изложба Музеја Војводине и
Музеја жртава геноцида „Јасеновац — систем
усташких логора смрти”, приказана на Првој
међународној конференцији о Јасеновцу у
Њујорку, октобра 1997, и на Другој
међународној конференцији о Јасеновцу у Бања
Луци и Доњој Градини, маја 2000, оцијењена је
као „пропаганда о геноцидности хрватског
народа” (стр.158).
Трећа међународна конференција о
Јасеновцу, одржана у Јеруаслиму 2002,
оцијењена је „у духу неповјерења према
Хрватској опћенито, с имплицитним оптужбама да
се и надаље скрива истина о усташком лоору
Јасеновац и о броју његових жртава”.
У новој поставци изложбе о Јасеновцу
нема помена о геноциду над Ромима, у Хрватској
је 2003. објављено више књига о Јасеновцу.
Према књизи аутора Младена Ивезића, „Јасеновац-бројке”,
жртве у овоме логору смрти су чудесно
минимализовне, као што се види из следећег
навода у књизи. „У сабирноме и радноме логору
Јасеновасц, дакле у свим логорским радионицама
и подлогорима, на раду, у шуми и слично, и у
логору Стара Градишка, живот је од свих
могућих узрока изгубило највјероватније између
1 000 (тисућу) и 2 000 (двије
тисуће), евентуално 3 000 људи, а
немогуће је да их је умрло више од
5 000.” (стр, 200). Члан Хрватске
академије знаности и умјетости, Јосип Печарић,
у својој књизи „Непоћудне књиге”
наводи закључке Ивезића као знанствено
достигнуће (стр, 192).
Тако аутор, Нарциса Ленгел-Крижман, у
својој књизи „Геноцид над Ромима — Јасеновац
1941” тврди да се ромске жртве „с одређеном
сигурношћу” могу процијенити на нешто више од
8 500 страдалих Рома у Хрватској
(стр.62). Предсједник Рома, Драгољуб Ацковић,
приликом посјете Јасеновцу на Дан сјећања
2002. ми је показао место само једне гробнице
у Уштици (Доња Градина), где је било покопано
око 12 000 ромских зртава.
Приликом посјете хадезеовског премијера
Ива Санадера Јасеновцу 2004., предсједник
Савјета Меморијала Јасеновца, Славко
Голдстејн, изјављује да у јасеновачким
логорима није страдало више од 80 000
сужњева. То је на линији Музеја холокауста у
Вашингтону који жртве Јасеновца процјењује на
око 90 000.
Међутим, Музеј жртава геноцида је
пописао 79 800 жртава са пуним именима и
презименима, што упућује на оцену да је
стварни број настрадалих вишеструко већи. Нова
енциклопедија геноцида наводи „стотине хиљада”
жртава Јасеновца. Досије истраживача Драгоја
Лукића садржи списак 14 342 детета,
уморених у јасеновачким логорима, са пуним
именима и презименима, старости од једног дана
до четрнаест година. За вријеме Треће
међународне конференције о Јасеновцу, одржане
у Јерусалиму 29-30. децембра 2002., предао сам
Јад Вашему (Yad Vashemu) списак са
именима и презименима 1 911 јеврејске
деце која су свирепо убијена у Јасеновцу.
Др Ели Росенбаум (Eli Rosenbaum)
је на Првој међународној конференцији о
Јасеновцу („Њујорк 1997”), презентирао
извјештај њемачке окупационе команде од 6.
децембра 1943. о жртвама хрватског геноцида у
Јасеновачким логорима, чуван у америчкој
националној архиви (US National Archive),
а који је објавила др+авна скупштина (Department
of State): Јасеновац 120 000, Стара
Градишка 80 000, сто чини укупно
200 000 жртава. Овоме броју треба додати
крвави период, који је трајао целу 1944. и
1945. годину до 22. априла, 1945! Земаљска
комисија Хрватске, у извјештају међународној
комисији за ратне злочине од 1946., наводи
број јасеновачких жртава између 500 и
600 000. Енциклопедија Холокауста цитира
бројку од 600 000.
Хрватски аутори, Славко Голдстејн и
Наташа Матеушић не признају Међународну
комисију, ни Јерусалимску декларацију у којој
је, поред осталог, закључено, да се Четврта
међународна конференција о Јасеновцу одржи у
Јасеновцу (Хрватска), алтернативно у Паризу,
сједишту УНЕСКО, у настојању да се Спомен
подручје Јасеновац на територији Хрватске и
БиХ (Републике Спске) стави под заштиту УН
(„World Heritage”) по угледу на нацистички
концентрациони логор Аушвиц (No. 80).
Закључено је да би Хрватска — ЈУСП „требало у
догледно вријеме, сама организовати
међународни симпозиј о усташком логору
Јасеновац ... позвати све судионике Треће
међународне конференције о Јасеновцу као
појединце, без сурадње са том Конференцијом
као институцијом” (стр. 169-171).
У име „Дана сјећања” апелујем да се
подржи што хитнији састанак Међународне
комисије, на челу са: Др Бернард Клеин (Bernard
Klein), Др Михаел Беренбаум (Michael
Berenbaum), Проф. Валтер Роберт (Walter
Roberts), Др Ефраим Зурофф (Efraim
Zuroff), Ванита Синг (Vanita Singh)
(Индија), Др Јелена Гускова (Русија), Др Марко
Аурело Ривели (Marco Aurelo Rivelli)
(Италија); Проф. Др Србољуб Живановић
(Лондон), Алексис Труде (Alexis Troude)
(Француска), Др Рајко Долоцек (Rajko
Dolocek) (Чех. Реп.), Проф Јан Ханкок (Prof
Ian Hancock) (Инт. Рома Орг.), Др Милан
Булајић (координатор):
- У циљу имплементације Јерусалимске
декларације;
- Припреме следеће Четврте међународне
конференције;
- Ради разматрања нових пројеката за
Спомен подручје Јасеновац;
- Предузимања мјера за стављање
подручја Јасеновац под заштиту УНЕСКО („World
Heritage”).
На овај Дан треба се сетити да усташки
министар полиције Андрија Артуковић није 1986.
у Загребу осуђен за геноцид над православним
Србима, Јеврејима и Ромима; да бивши командант
Јасеновца, Динко Сакић, 1999. у Загребу није
осуђен за геноцид.
Међународни кривични трибунал за бившу
Југославију, уочи Дана сјећања, 19. априла
2004., потврдио је првостепену пресуду за
геноцид генералу Радиславу Крстићу, команданту
српског Дринског корпуса, за наводни геноцид
над муслиманма у Сребреници јула 1995.
Преко Радија „Слободна Европа” 19.
августа 2003. сучелио сам се са представником
муслиамске Федерације, Јасмином Одабашићем, са
тезом: ВРС није извршила геноцид нам
муслиманима у Сребреници; злочина освете је
било, али треба утврдити жртве и извршиоце
злочина по имену. (Постоје докази о
плаћеницима који су били најмљени да,
маскирани као српски војници, убијају
муслиманске заробљенике, да би се за злочин
оптужили Срби. За овај криминални чин били су
награђени са 12 кг злата, немачким маркама и
обезбеђеним службама на Косову и у Заиру.)
Пред Међународним судом правде („International
Court
of Justice”) налази се тужба муслиманске
БиХ против Срба и Југославије за „геноцид”
(адвокати тужбе помињу одштету од 200
милијарди долара!). Југославија је повукла
противтужбу без услова повлачења тужбе. И
Хрватска тужи Југославију и Србе за геноцид.
Југославија (СЦГ) није тужила Хрватску за
геноцид над Србима („Бљесак”, „Олуја”).
Послије „разрјеђења директора Др. Милана
Булајица, управног и надзорног одбора Музеја
жртава геноцида у Београду, и премештања
Музеја из Београда у Крагујевац, и забране
Милану Булајићу да уђе у Музеј, да преузме
документацију о геноциду, и технологију, на
Дан сјећања апелујем на све Србе, Јевреје,
Роме и њихове пријатеље којима трагедија
Јасеновца лежи на срцу, да помогну Фонд за
истраживање геноцида („Fund for Genocide
Research”). Овај Фонд је једина
институција која се бави изучавањем геноцида
који се данас интезивно одвија над српским
народом на Косову и Метохији.
Прилози се могу послати
на рачун код Војвођанске банке у Београду:
|
For 20 years Encyclopedia
Britannica used to repeat the sentence:
“... IN BOSNIA ... THE CROATIAN
FASCISTS BEGAN A MASSACRE OF SERBS WHICH, IN
THE WHOLE ANNALS OF WORLD WAR II, WAS
SURPASSED FOR SAVAGERY ONLY BY THE MASS
EXTERMINATION OF POLISH JEWS ...”
The world still does not know about torturous
death of hundreds of thousands of innocent human
beings: Serbs, Jews, Roma people (Gypsies), men,
women and children who met their horrible end at
death camp Jasenovac. The world does not know
that a flag almost identical to the flag of the
bloody Nazi murderers is once again raised over
the martyrs of Jasenovac.
The world is silent where the world should be
screaming in shock and disbelief. Croat Nazis
not only did get away with a murder — they try
to get away with a massive holocaust!
Should we allow it to happen? Should we remain
silent? Are we not then a silent accomplice in
this gigantic holocaust?
On April 22, 1945 over one thousand inmates,
survivors of the Croatian genocide camp
Jasenovac, attempted a desperate break through
from certain, gruesome death. Only eighty-eight
made it to freedom to tell of the horror they
left behind.
It is an irony of justice that the 59th
commemoration day of this tragedy, and the
hundreds of thousands of other Croatian Ustashi
victims buried at the Jasenovac death camp, is
marked with the release of the revisionist book
“Jasenovac 1941-1945, Death and Labor Camp” by
Ms. Natasa Mateusic, curator of the Jasenovac
Museum.
After the Jasenovac Archive and artifacts were
transferred back from US Holocaust Museum at
Washington, DC to Jasenovac Museum, the Croatian
authorities took a new approach in setting up
the exhibition of the memorabilia. In the new
arrangement, “there will be no display of
killing mallets, daggers, shackles, chains and
the special curved knife known by the infamous
name of “Serb-Cutter” (Used by the Croatian
Ustashi for the speedy slitting of the victim's
jugular vein). In this approach, devised by the
Croatian museum institution experts, Jasenovac
will no longer be a site of horror, displaying
mutilated, rotten corpses and filmed
documentaries of the Croatian bestial
destruction of humans. As Ms. Natasa Jovicic,
Manager of the Jasenovac Memorial put it: “We
are not going to legitimize the killing , but
will instead commemorate the victims”.
The exhibition, “Jasenovac-System of Ustashi
Death Camps”, organized by the Museum of
Vojvodina and Museum of Victims of Genocide,
Belgrade, presented at the First International
Conference on Jasenovac, held in New York in
October 1997, and also at the Second
International Conference on Jasenovac, held in
Banja Luka and Donja Gradina (Serb Republic) in
May 2000, was labeled in the above mentioned Ms.
Mateucis's book as a “propaganda of genocide
prone Croatian people (p. 158)”. In the same
book, the Third International Conference on
Jasenovac, held in Jerusalem in December 2002,
was seen as “run in the spirit of the suspicion
toward Croatia in general, with implicit
accusations that it is still concealing the
truth of the Ustashi camp Jasenovac and the
numbers of its victims”. The new Jasenovac
exhibition does not mention the genocide the
Ustashi committed against the Roma inmates.
During 2003, several books on Jasenovac have
been published. The author of the book
“Jasenovac-Numbers”, Mladen Ivezic, grossly
minimizes the numbers of the victims slain in
the Jasenovac camp. Here is one quote-conclusion
from his book: “In the concentration and labor
camp of Jasenovac, ie, in all camp workshops and
camp divisions, at the work locations, such as
in the forests, etc., including the Stara
Gradiska camp, as well, from all possible
causes, most likely the total number of lost
lives ranges between 1,000 and 2,000,
eventually, 3,000 , but it is impossible that
more than 5,000 died (p. 200). A member of the
Croatian Academy of Science and Art, Josip
Pecaric, in his book “Malicious Books”
(Nepocudne knjige), praises the conclusions,
expressed by author Ivezic, as a “new scientific
achievement”.
Narcisa Lengel-Krizman, in her book “Genocide
of the Romas — Jasenovac 1941”, states “that the
number of Romas killed in Croatia may, with a
reasonable certainty, be estimated to be barely
8,500 (p. 62)”. That these numbers of Romas, who
perished at the hand of the Croatian Ustashi,
are false will be demonstrated by the following
episode. During my visit to Jasenovac, on the
Commemoration Day in 2002, Mr. Dragoljub
Ackovic, President of Roma, took me to one grave
site at Ustica, Donja Gradina, where lay the
bones of about 12,000 Romas slaughtered by the
Croatian Ustashi.
When HDZ Premier of Croatia, Ivo Sanader, has
recently paid a visit to the Jasenovac Memorial,
President of the Council of Jasenovac Memorial,
Slavko Goldstein, stated that not more than
80,000 inmates died at all Jasenovac complex
killing locations. This number fairly matches up
with the position of US Holocaust Museum in
Washington, which estimates the number of
victims to be up to 90,000. The Museum of
Victims of Genocide, Belgrade, five years ago
has compiled a list of 79,800 victims with the
names, first and last, the number which is a
bare minimum and indicates that the real number
of victims is multifold higher. The new
Encyclopedia of Genocide brings the number of
the Jasenovac victims to “the hundreds of
thousands”. A researcher in the crimes the
Croatian Ustashi committed in Jasenovac, Dragoje
Lukic, compiled a list of 19,432 children, ages
from babies one day old to the youths of 14
years old, with their first and last names.
During Third International Conference on
Jasenovac, held in Jerusalem on December 29 and
30, 2002, I have presented to Yad Vashem a list
with names of 1,911 Jewish children who were
cruelly slaughtered in the Jasenovac camps.
At First International Conference on Jasenovac
(New York, NY, 1997), Dr. Eli Rosenbaum,
Director of the Office for Special
Investigations, US Department of Justice,
presented a document by the German occupation
command, dated December 6, 1943, filed at US
National Archives and announced by the US
Department of State, revealing the numbers of
victims as 120,000, at the Jasenovac camp and
80,000, at the Stara Gradiska camp. So, the
total number of victims at both locations,
reported by December 6, 1943, amounted to
200,000! This number has significantly augmented
through the following, even bloodiest, 1944 year
and through April 22, 1945. Croatian State
Commission on WWII War Crimes, in its Report for
International Commission on War Crimes (1946)
estimated the number of the Jasenovac victims to
be between 500,000 and 600,000. Encyclopedia of
Holocaust sticks to figure of 600,000.
In her book “Jasenovac 1941-1945 — Death and
Labor Camp”, Natasa Mateusic, referring to
Slavko Goldstein, does not recognize the
authority of International Commission, nor the
Jerusalem Declaration. One of the conclusions
brought in Declaration called for the next, the
forth international conference on Jasenovac to
be held at the site of Jasenovac, Croatia, or at
the UNESCO Center in Paris, was the idea of
preserving the Jasenovac Memorial Complex, now
divided on the territory of both Croatia and
Serb Republic (Bosnia and Herzegovina), as a
World Heritage under the UNESCO protection, as
has been done with the Nazi death camp Auschwitz
(World Heritage # 80). Goldstein and Mateusic
concluded in their book that the Jasenovac
Memorial Museum (JUSP) should organize an
international symposium on the Ustashi camp
Jasenovac of their own, extending the invitation
for the participation to the individual members,
who attended Third International Conference on
Jasenovac, Jerusalem in 2002, but not to the
Conference as an institution.”
On this Day of Remembrance, I am pleading to
the supporters of exposing and preserving the
Jasenovac truth to urgently organize a meeting
of an international commission on Jasenovac, and
propose the meeting to be chaired by Dr. Bernard
Klein, with Dr. Michael Berenbaum, Prof. Walter
Roberts, Dr. Efraim Zuroff (Jerusalem), Vanita
Singh (India), Dr.Marco Aurelo Rivelli (Italy),
Dr. Jelena Guskova (Russia), Prof. Dr. S.
Zivanovic (London, GB), Alexis Troude (France),
Dr. Rajko Dolocek (Czek Republic), prof. Ian
Hancock (Int. Roma Org.), Dr. Milan Bulajic
(Coordinator). The Commission would pursue the
following agenda:
- Implementation of the Jerusalem Declaration;
- Preparation for the Fourth International
Conference on Jasenovac.
- Evaluation of the new projects on the
Jasenovac Memorial complex
- Taking actions to place Jasenovac Memorial
Complex under the UNESCO — World Heritage
protection.
On this Day of Remembrance, it should be also
remembered that Ustashi Minister of Police,
Andrija Artukovic, was not tried in Zagreb, back
in 1986, for genocide committed over the
Orthodox Christian Serbs, Jews and Romas, and
that the former commander of Jasenovac genocide
camps, Dinko Sakic, was not in 1999, Zagred,
tried for genocide, either. However, ICTY
Appeals Chamber in the Hague, on April 19, 2004,
three days before Commemoration Day, confirmed
the Trial chamber Judgment, for an alleged
genocide of Bosnian Muslims at Srebrenica in
July 1995, for General Radislav Krstic, former
Commandant of Serb Drina Corps .
In a recent duel on radio “Free Europe” with a
representative of Bosnia Muslim Federation,
Jasmin Odabasic, I argued, as PHD in
International Law, that Serb Republic Army did
not commit a genocide over the Bosnian Muslims
at Srebrenica. There could have been crimes of
revenge, which should be liegally investigated
and prosecuted by identifying both victims and
perpetrators. (For instance, there is the
evidence of mercenaries, who were wearing
uniforms of the Serb Republic Army and killed
Muslim POW's, in order to blame their crimes on
the Serbs. These mercenaries were paid by gold,
12 kg, DM's, German currency, and some were
provided with jobs in Kosovo and Zaire).
The Bosnian Federation has sued Serbs and
Yugoslavia, for an alleged genocide against
Bosnia Muslims, at International Court of
Justice at the Hague, asking for a compensation
of US $200 billions, according to the plaintiff
attorneys. The new Yugoslav government withdrew
its countercharge against the Muslims genocide
over the Serb population in Bosnia and
Srebrenica area, without the request for a
reciprocals withdrawal of the Muslims'
indictment. Additionally, Croatia is also suing
Serbs and Yugoslavia for an alleged genocide,
forgetting of its own, a real genocide the
Croats committed against the Krajina Serbs in
the same 1995 year of the alleged Serbian
genocide in Srebrenca (The Croatian last census
shows that there are only 4.2 percent of Serbs
in Croatia now, down from 12.3 percent before
the Croatian onslaught on the Serbs in 1991 and
after.)
In September 2002 Director, Governing and
Supervisory Boards of the Museum of Victims of
Genocide in Belgrade, were “discharged” and
Museum was relocated to the city of Kragujevac.
Dr. Milan Bulajic, the founder and ten years
director of Museum, was forbidden to reenter it
and reclaim even his personal documents and
manuscripts, or the office equipment he had
provided to the Fund for Genocide Research.
On this Day of Remembrance, I am pleading to
the Serbs, Jews, Romas and their friends, and
all others concerned with these adverse
developments, to reach out and help to continue
the struggle to keep the truth of Jasenovac
alive and visible. Contributions for the Fund
for Genocide Research, which is the only active
legal institution dedicated to the research of
genocide committed on the territory of former
Yugoslavia, now going unabated in Kosmet against
the non-Albanians, can be wired to:
|
