У великој сали Скупштине општине Нови Београд (Булевар Михаила Пупина 167, Нови Београд) у уторак, 11. марта 2025. од 17 часова биће одржана трибина поводом обележавања 19. годишњице смрти Слободана Милошевића.

На скупу ће говорити:
Живадин Јовановић, председник Београдског форума за свет равноправних;
Александар Вулин, потпредседник Владе Републике Србије;
Мишел Чосудовски, канадски професор, оснивач Global Research платформе, врсни познавалац прилика у Југославији.

Годишњица смрти Слободана Милошевића: Нисмо хтели да клекнемо, да се предамо и дигнемо руке увис

Београдски форум, 11. mart 2025.

Милошевић је био иницијатор и организатор припрема за одбрану земље од НАТО агресије, а нама се замера то што смо држали до слободе са Слободаном, рекао је некадашњи министар СРЈ Живадин Јовановић

У великој сали Скупштине општине Нови Београд данас је одржана трибина поводом обележавања 19. годишњице смрти бившег председника Србије и Савезне Републике Југославије Слободана Милошевића.

Милошевић, који је умро од инфаркта у притвору Хашког трибунала на данашњи дан 2006. године, био је једна од кључних личности током ратова у бившој Југославији и на Kосову и Метохији, а Међународни кривични суд за бившу Југославију у Хагу против њега је подигао оптужницу за злочине против човечности.

Присутнима се обратио некадашњи министар СРЈ Живадин Јовановић, поручивши да смо од „Слободана Милошевића наследили земљу, која је била и балканска, централно-европска, медитеранска и која је пре свега била своја„.

„Наследили смо од њега земљу која је имала излаз на море и везе на све стране света. У његово наслеђе убраја се и симбол хероја за нови демократски поредак. Он је први херој борбе за мултилатерални светски поредак и први борац против униполарности, пртоив поретка доминације и хегемонизма и ширења на исток, односно ширења на све стране„, истакао је Јовановић.

Према његовим речима, Слободан Милошевић је био визионар, којем је било јасно све и шта значи подршка сепаратизму и тероризму на КиМ од западних земаља, пре свега из Европе од Велике Британије и Немачке, а на глобалном плану од САД.

„Милошевић је био иницијатор и организатор припрема за одбрану земље од НАТО агресије. Показао је како нема колебања кад се земља суочи са непријатељем. Има паметњаковића који кажу да смо преспавали пад Берлинског зида, а многи не разумеју да то значи да нисмо хтели да клекнемо, да се предамо и дигнемо руке увис. Нама се замера зато што смо држали до слободе са Слободаном„, истакао је некадашњи министар.

Јовановић је додао да је његово наслеђе, које је остављено нама, јединствена Србија.

„Он је иницијатор Устава Србије, којима су покрајинама одузете прерогативе државе. Он је заслужан за то што је, и поред увођења вишестраначја и парламентарне демократије, одбио да распрода земљу. Није хтео да је прода ни као обрадиво земљиште нити да је укључи у НАТО као државу. Није хтео ни да распродаје природна и рудна богатства. Он је желео други систем од неолибералног, корпоративног, мултинационалног система„, нагласио је Јовановић.

Вулин: Милошевић је историјска личност

Потпредседник Владе Србије Александар Вулин рекао је да социјалисти никада неће заборавити Слободана Милошевића, његову храброст, поштење и што је био Србин на тешком и страшном месту.

„Веома је важна историјска улога коју је имао Слободан Милошевић, као и његова уверења и идеали, и по томе га морамо памтити, а не по тривијалним стварима. Он је историјска личност и они који му нису дали да буде сахрањен у Алеји великана, њихове гробове нико не обилази.

Вулин је додао да Слободан Милошевић није могао да спречи пад Берлинског зида, као што није могао ни да заузме другу страну од оне која му је дата.

„Нама Србима, су велике силе ретко давале прилику чак и да променимо страну. Нас Србе су доживљавали као непријатеље. Сви који су газили Балкан, доживљавани су као непријатељи и нису нам давали прилику да одлучимо на коју ћемо страну„, указао је.

„Србин када зна шта брани и за кога брани, он је најбољи борац на свету. Слободан Милошевић је био прави и аутентични вођа српског народа. Човек из народа, скромних потреба, са којим је могло да се разговара, и који је знао куда иде и шта стоји испред њега“, нагласио је Вулин.

Чосудовски: Милошевић је био у Хагу у име своје земље и народа

Познати канадски професор економије и аутор бројних књига о међународним односима Мишел Чосудовски такође се обратио присутнима, сетивши се свог сусрета са Милошевићем у Хагу, напоменуо је да је он био у затвору у име своје земље и свог народа, као и да су тада разговарали о разговарали о односу између ослободилачке војске тзв. Косова (ОВК) и Ал Каиде.

„Његов главни циљ је био да победи истина. Знали смо да је та војска починила злочине, али да ми немамо суд за ратне злочине за злочинце. У то време, наравно, Милошевић је тога био веома свестан. Хашим Тачи се у то време посвађао са Интерполом. Знали су да је злочинац чак и пре него што је почео да се меша у све те злочине„, навео је Чосудовски.

Он је навео и да је требало да сведочи о везама терористичке ОВК и муџехадина у БиХ, али је одустао јер су га британски и српски адвокати обавестили да му неће дозволити да говори у судници правдајући се статутом и процедуром.

„Српски председник је, опет инсистирао да се брани сам мада сам га молио да то не чини. Можда је и одлучио исправно„, рекао је Чосудовски.

Извор: rt.rs

Србија је осакаћена, унижавана и продавана. Данас, срећом, тријезна и опрезна, са Вучићем, шта год ко мислио о њему, гледа с оба ока и пажљиво бира пут свога опоравка. И Република Српска се, ногама и рукама, држи међународноправног оквира који јој је он изборио и – траје. А Црна Гора? Она је широким замасима отпливала најдаље и, уљуљкана у лаж да се спасила и измакла његовом упозорењу, тавори негдје у плићаку бјелосвјетског политичког и привредног океана.

За поетак, одрекла се себе и свог имена! Под изговором да је проблем у међународном интернет домену и његовој сличности са Конгом, Црна Гора се, без тражења алтернативног решења у свом имену, преметнула у Монтенегро!? А могло се, није да није. Кад су могле Словенија и Словачка, Иран и Ирак, Индија и Индонезија, могло се у имену Црне Горе наћи решење које би нас раздвојило од Конга, колико год по много чему нијесмо ни за корак одмакли од њега. Али, у процесу измјене ДНК кода последње оазе православља на Јадрану, морало се кренути од темеља. Црна Гора је, без имало отпора, чак и својевољно,  пристала да је нема. И то не само кад је ријеч о њеном имену у међународним регистрима већ и у њој самој. Довољно се окренути око себе па да вас са свих страна запљусну „монте ово, монте оно”, бљештава подсјећања да више нијесмо они који смо били.

Тако је некадашња царица слободарских и народа свијетле историје, у складу са свеопштом декаденцијом која је захватила савремено човјечанство, промијенила пол и пристала да буде међународно копиле са стотину очева. Таман пристасала за „монтенегро прајд” у свим бојама дуге.

Tanto per cominciare, ha rinunciato a se stesso e al suo nome! Con il pretesto che il problema risiede nel dominio internet internazionale [CG] e nella sua somiglianza con il Congo, il Montenegro [Crna Gora], senza cercare una soluzione alternativa nel suo nome, si è cambiato in Montenegro!? E avrebbe potuto essere, non è che non lo sia stato. Quando Slovenia e Slovacchia, Iran e Iraq, India e Indonesia avrebbero potuto, si sarebbe potuta trovare una soluzione nel nome del Montenegro che ci avrebbe distinti dal Congo, a prescindere da quanto non ci fossimo allontanati di un passo da esso sotto molti aspetti. Ma, nel processo di modifica del codice genetico dell'ultima oasi di ortodossia sull'Adriatico, ha dovuto ricominciare da zero. Il Montenegro, senza la minima resistenza, persino volontariamente, ha accettato di andarsene. E non solo per quanto riguarda il suo nome nei registri internazionali, ma anche in sé stesso. Basta voltarsi e si viene colpiti da "monte questo, monte quello" da ogni parte, a ricordare in modo lampante che non siamo più quelli di una volta.

Così, l'ex imperatrice dei popoli libertari e illuminati della storia, in linea con la decadenza generale che ha attanagliato l'umanità moderna, ha cambiato genere e ha accettato di essere una bastarda internazionale con cento padri. Ha accettato l'"orgoglio montenegrino" in tutti i colori dell'arcobaleno.

Slobodan Milošević

IN DIFESA DELLA JUGOSLAVIA

La tragica vicenda di Slobodan Milošević da capro espiatorio ad accusatore dei distruttori del suo paese

II edizione italiana, rivista ed ampliata a cura di Jugocoord Onlus 

Il j’accuse di fronte al “Tribunale ad hoc” / L’assassinio nel carcere dell’Aja / Analisi e testimonianze di: P. Barriot, C. Black, A. Bernardini, F. Castro Ruz, F. Grimaldi, P. Handke, K. Hartmann, R. Hartmann, Z. Jovanović, D. Losurdo, M. Marković, A. Martocchia, G. Mattina, A. Mezyaev, M. Pellegrini, I. Slavo, J. Vergès… / Altri testi e discorsi di Slobodan Milošević / Cronologia e Bibliografia ragionate / Con una Sezione dedicata al Premio Nobel Peter Handke

Frankfurt: Zambon 2021

pagine 536, 17x24 cm, 22 euro

ISBN: 978-88-98582-84-6

di Marco Pondrelli

Scriveva Walter Benjamin nelle sue tesi sulla storia: ‘neppure i morti saranno al sicuro dal nemico, se vince. E questo nemico non ha smesso di vincere’, questo perché la storia è la storia dei vincitori. Come ci ricorda Bertolt Brecht in ‘Domande di un lettore operaio’ non c’è posto per gli sconfitti, nel caso di Slobodan Milošević c’è la condanna, politica ed umana, condanna senza appello ma anche senza prove.

Recentemente è stato ripubblicato il libro della casa editrice Zambon curato da Jugocoord che racconta minuziosamente il ‘processo’ contro il leader jugoslavo, il tentativo è quello di affermare la verità storica su quello che successe non solo a Milošević ma all’intero popolo jugoslavo. Il libro si apre con un contributo di Domenico Losurdo scritto nel 2005 quando uscì la prima edizione dell’opera, in queste poche pagine viene riaffermata la natura delle guerre coloniali, intrise di una profonda matrice razzista. È superfluo ricordare che il barbaro attacco contro l’Unione Sovietica da parte della Germania nazista aveva come scopo la conquista del lebensraum (lo spazio vitale tedesco) che si ispirava, come scritto da Adolf Hitler nel ‘mein kampf’, alla conquista dell’Ovest avvenuta nel continente nordamericano attraverso il genocidio dei nativi americani. Non è casuale che Losurdo a proposito del ‘tribunale’ dell’Aja faccia riferimento ai ‘processi’ del Ku Klux Klan che tra Ottocento e Novecento decretavano il linciaggio ed il rogo degli afroamericani.

Milošević non è stato l’unico leader a pagare per la sue politiche anti-colonialiste, lo stesso è capitato a Gheddafi e la stessa cosa sarebbe dovuto capitare ad Assad. Gli argomenti contro i ‘dittatori’ sono sempre gli stessi, stanno massacrando un popolo è l’Occidente non può stare a guardare. In realtà i diritti umani sono divenuti la motivazione per scatenare guerre di aggressione che con la difesa dei popoli non hanno nulla a che fare, un esempio è la cosiddetta strage di Račak che come afferma Klaus Hartmann era ‘finalizzata alla guerra, frutto di una invenzione congiunta dei guerrafondai tedeschi e statunitensi’ [pag. 19].

Andrea Martocchia chiarisce che quello contro Milošević fu un ‘processo alle intenzioni’ [pag. 24] fatto da un ‘tribunale’ finanziato dalla Nato e da Soros, tutto fuorché una parte terza. Il fatto che ci sia una lunga scia di morti di chi era detenuto nella prigione olandese in attesa del ‘processo’ ed il fatto che gli avvocati difensori d’ufficio in realtà non tutelavano gli interessi dei loro assistiti, spiega molto bene cosa sia stato questo ‘tribunale’. Senza arrivare al caso rumeno quando il ‘difensore’ di Ceaușescu e della moglie chiese la pena di morte e però evidente che tutto quello che è successo all’Aja non aveva alcuna legittimità. Il tribunale dei vincitori è stato un insulto al diritto come sottolinea il compianto Aldo Bernardini nel suo intervento ‘il diritto internazionale capovolto: ‘la crisi jugoslava e il caso del Presidente Milošević’ [pag. 227].

La parte centrale del libro è dedicata all’autodifesa di Milošević, il quale volle rifiutare gli avvocati assegnategli dal ‘tribunale’. La sua è una importante testimonianza dei crimini commessi dell’Occidente, per citare una vecchia canzone potremmo dire che ‘la giustizia sarà giudicata’. È infatti il Presidente Milošević ad accusare l’Occidente dei crimini commessi, una orgogliosa difesa in cui si rivendica la giustezza delle proprie scelte e che ricorda l’autodifesa di Erich Honecker. Emblematico fu il comportamento dei media dopo avere dato grande risalto all’accusa, all’arresto ed alla ‘requisitoria’ di Carla Del Ponte la vicenda venne completamente dimenticata dalla stampa. Le argomentazioni della difesa vennero ignorate, nonostante questo non solo le accuse di genocidio non ressero un solo istante ma fu la Nato ad essere chiamata a rispondere dei propri crimini a partire dallo smembramento della Jugoslavia. La guerra del ’99 fu un attacco unilaterale deciso senza il mandato dell’ONU, suona involontariamente comico l’atteggiamento di chi 20 anni fa chiedeva l’intervento armato ed oggi critica la Russia appellandosi al diritto internazionale. Lo smembramento di uno Stato sovrano era però già iniziato nei primi anni ’90 con il riconoscimento dell’indipendenza di Slovenia e Croazia, riconoscimento che Germania e Vaticano diedero subito ben sapendo quello che questo avrebbe provocato.

La secessione di queste due entità viene generalmente descritta come indolore senza spargimenti di sangue, in realtà a pagare il prezzo di questa scelta furono i serbi verso i quali partì da subito una vera pulizia etnica.

Il processo era arrivato per l’accusa (ovverosia gli Stati Uniti) ad un punto morto, la condanna di Milošević era già stata decisa ma il mondo avrebbe visto che essa sarebbe stata figlia di motivazioni politiche, la morte del Presidente jugoslavo risolse questi problemi. A questo proposito il libro riporta le denunce che vennero presentate prima della sua morte, nelle quali si sosteneva che le condizioni di salute fossero gravi ma nulla venne fatto. Addirittura fu vietato a Milošević di andare in Russia per ricevere cure adeguate. L’obiettivo è stato raggiunto il sempre più piccolo Occidente ha ottenuto la sua condanna, non davanti ad un vero tribunale (che non avrebbe mai condannato Milošević) ma nelle redazioni dei grandi mezzi d’informazioni le quali possono impunemente continuare a parlare di Hitler dei Balcani anche se nelle sentenze dello stesso ‘tribunale’ contro Karadžić e Mladić si è giunti all’assoluzione de facto di Milošević. La tecnica comunicativa era però già rodata a quel tempo, si accusa qualcuno di avere commesso un crimine ed anche se questo crimine non solo non viene dimostrato ma ne viene addirittura dimostrata l’infondatezza esso rimane ‘vero’.

Purtroppo queste argomentazioni attecchiscono anche nella sinistra comunista, Aldo Bernardini ha sentito la necessità di condannare l’atteggiamento di Cossuta al quale va dato atto di essere volato a Belgrado durante la guerra (anche se per dire che l’Italia doveva ubbidire agli USA) ma ciò non lo assolve dall’avere definito Milošević un ‘tiranno’ [pag. 402]. Durante la guerra la sinistra comunista si schierò per la pace ma allo stesso tempo attaccò la Serbia ed il suo Presidente, perché fece questo? Semplicemente perché aveva introiettato i contenuti del nemico, criticava la guerra ma non le motivazioni che gli USA e la Nato adducevano per giustificarla. Sono gli stessi che oggi attaccano la Russia senza dire una parola, a differenza del Papa, sulle politiche aggressive della Nato.

La figura di Milošević così come di tutti coloro che per schierarsi dalla sua parte hanno pagato un prezzo (ad esempio Peter Handke) è una testimonianza dell’importanza della lotta anti-imperialista, allora come ora.

Per acquistare il libro clicca qui

Few people in the United States, even those in the movement that opposes U.S. imperialist aggression, remember that March 11 is the 15th anniversary of the death of Yugoslav President Slobodan Milošević. He had been unjustly incarcerated in Scheveningen prison in The Hague, Netherlands.

For movement activists, a review of the attempt to demonize Milošević should illuminate yet another effort by the oppressor class to weaken and divide resistance against its rule. The imperialists have applied similar demonization campaigns against Libya’s Muammar Gaddhaffi, Cuba’s Fidel Castro, Zimbabwe’s Robert Mugabe and others. And they continue today against Venezuela’s Nicolás Maduro, Syria’s Bashar al-Assad and other leaders of whichever country they aim to crush.

A contemporary development proves how important is this struggle for truth: In Serbia, those forces that collaborate with imperialism are still trying to demonize the Yugoslav leader.

At the time of his death in 2006, Milošević was winning his defense against charges that the combined U.S.-NATO powers brought against him under cover of a United Nations-sponsored court – the International Criminal Tribunal on the Former Yugoslavia.

The NATO powers used the UN to set up the ICTY as a political instrument to punish anyone in the Balkans who resisted an imperialist takeover of the region. It brought charges against Milošević in the midst of the U.S./NATO bombing of Yugoslavia in May of 1999, obviously to bring additional pressure on the Yugoslav leadership to submit.

NATO waged 10-year war on Yugoslavia

From 1990 to 1999, the NATO powers — with German and U.S. imperialism in the lead — took every step to weaken and destroy Yugoslavia.

From the start, the West German government in Berlin, which had just annexed the socialist German Democratic Republic, aided reactionary separatist forces in each republic of the multinational socialist federation of Yugoslavia. This gave rise to wars in Croatia and Bosnia-Herzegovina, along with separating Slovenia and Macedonia from the rest of Yugoslavia.

Since Germany had the closest contacts with the Croatian and Bosnian reactionaries and the largest economic interests in the region, this initiative put German imperialism in the lead of seizing influence in the Balkans.

Washington, wanting to regain hegemony over Berlin and the other NATO powers, then pushed the conflict toward open war, where the Pentagon’s preeminent place in destructive power would predominate. As a pretext, the U.S. used a battle provoked by the so-called Kosovo Liberation Army in the town of Račak in the Kosovo province of Serbia on Jan. 15, 1999. Claiming it was a massacre, the Bill Clinton administration played up the need for “humanitarian intervention.”

The U.S. and NATO powers thereby succeeded, with guns and money, in breaking up the Socialist Federal Republic of Yugoslavia into a half-dozen weak ministates, thus overthrowing the last independent government in Eastern Europe. They succeeded even in confusing many progressives in the West — the imperialist countries — with a well-planned and executed offensive of lies that blamed every problem in the Balkans on Serbia and on Milošević himself.

Their propaganda offensive obscured the interference, subversion and “divide and conquer” tactics practiced by German and U.S. imperialism, in connivance with neo-fascist groupings in the republics of Croatia and Bosnia and in Serbia’s Kosovo province.

The prosecution fails

The ICTY failed miserably when it tried to prove to the world that Slobodan Milošević was guilty of any of the crimes committed against the people of the Balkans in the 1990s.

Milošević put forward thousands of pages of text to answer the 500,000 pages of so-called evidence against him. Failing to prove their case, the ICTY’s attempt would have ended in defeat and disgrace for the imperialists had Milošević not died.

The International Committee to Defend Slobodan Milošević was established in Belgrade and Berlin on March 25, 2001. In honor of the 80th anniversary of his birth, the committee intends to resist the continuing attempt to demonize the late Yugoslav leader. Co-chairpersons Klaus Hartmann and Vladimir Kršljanin invite “each of its members to take the initiative, and at least send us their text, commentary, memoir and/or video on Milošević’s activities or the relevance and historical meaning of his and our struggle.” Former U.S. Attorney General Ramsey Clark, now 93, had been an active co-chairperson when the defense committee was formed.

See milosevic.co for more information.

Catalinotto, a managing editor of Workers World newspaper, co-edited the 2001 book “Hidden Agenda: U.S./NATO Takeover of Yugoslavia” with Sara Flounders of the International Action Center. The first chapter, written by Milošević, summarizes the defense of his country.

https://www.workers.org/2021/03/55005/